Blauwe achten

In “blauwe achten” gunt de Vlaamse schrijfster Kim Pauwels ons een blik in het droevige leven van de 7-jarige Esmée. Haar ouders zijn recent gescheiden en samen met haar moeder en 7 jaar oudere zus Nel is ze verhuisd naar een appartement.
De eerste weken na de scheiding komt de moeder amper het bed uit, nadien worden cafébezoeken dagelijkse kost waardoor de zorg van haar kinderen onbelangrijk is voor haar. Ook bij haar vader voelt Esmée zich niet veilig in huis. Een slot op de deur van de badkamer is hier verboden wat al genoeg zegt.

Blauwe achten is een verhaal dat serieus binnenkomt en dat je even moet laten bezinken.
In het boek komen heel wat heftige thema’s aan bod zoals verwaarlozing, armoede, misbruik, automutilatie, alcoholmisbruik,…

Ik voelde zo mee met het hoofdkarakter Esmée en wou dat ik haar in mijn armen kon nemen. Geen enkel kind zou in dergelijke omstandigheden moeten opgroeien. Wat een eenzaam bestaan heeft dat meisje toch op zo’n jonge leeftijd en niemand om haar zorgen mee te delen. De enige lichtpuntjes in haar leven zijn haar rijke fantasie, haar knuffel, haar oudere zus en beste vriendin.

Ondanks alles wat ze meemaakt, blijft ze liefde voor haar moeder koesteren. Ze maakt zelfs een lijstje met alle zaken waarom ze van haar moeder houdt dat telkens wordt aangevuld. Haar vader komt ze zelfs niet in voor.

Naast verdriet voelde ik vooral woede tijdens het lezen. Woede om de moeder die haar dochters zo verwaarloost, woede om de vader die gewoon zijn ding kon blijven doen, woede om het feit dat dergelijke ouders er vaak zomaar mee wegkomen en hun leven het gewone gangetje gaat, woede om de impact dat dit heeft op het verdere leven van deze kinderen, woede op omgeving dat ze niet sneller ingrijpen als ze voelen dat er iets schort aan de familiale situatie van dergelijke kinderen, woede voor de mensen die hun ogen sluiten als ze geconfronteerd worden met dergelijke situaties,…

Niettemin de zware thema’s in dit boek, leest het boek heel vlot. De schrijfster heeft een prachtige beschrijvende schrijfstijl die uitnodigt om te lezen. Ze drukt ons met haar boek nogmaals op de feiten dat niet alle kinderen het geluk hebben om zorgeloos op te groeien.