Ontroerend en bemoedigend boek

"Ik heb ze nooit moed gegeven. Het is me gelukt om hún moed samen te bundelen."

Het lezen van dit boek had ik een hele tijd uitgesteld omdat het boek toch heel wat pagina's telde. Om mijn reading challenge van 2022 nog mooi af te sluiten, besloot ik het alsnog te lezen in december.

Dit boek speelt zich af tussen mei 1940 en mei 1941 en geeft een duidelijk beeld van het eerste jaar dat Churchill premier was. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Churchill First Lord of the Admiralty (hoofd van de Royal Navy). Toen Wereldoorlog 2 uitbrak, bekleedde hij opnieuw deze functie. Vanaf mei 1940 werd Churchill dan premier.

Het boek geeft al meteen weer hoe de Londense bevolking zich voorbereidde op de luchtaanvallen. De auteur heeft een aangename schrijfstijl en weet alles helder en gestructureerd over te brengen. Op voorhand verwacht je een overweldigende hoeveelheid informatie maar de auteur heeft dit goed aangepakt en het boek las eigenlijk even vlot als bijvoorbeeld een goede thriller.

Churchill's positieve en negatieve kanten komen in dit boek allemaal aan bod. Ook kom je meer te weten over hoe hij was als vader en echtgenoot. Je leert daarnaast de mensen achter Churchill beter kennen.

Het boek maakt de verhoudingen tussen Churchill en Roosevelt duidelijk en geeft weer hoe hij de steun van de Verenigde Staten probeerde te krijgen. Het boek geeft je eveneens een inkijk in hoe het leven eraan toe ging in zijn buitenverblijf Chequers.

Het boek focust wat minder op de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog maar toch komen bijvoorbeeld de landing van Hess in Groot Brittannië en de aanval op Pearl Harbor ook aan bod.

Voor mij kwam Churchill in dit boek over als een oprecht persoon die veeleisend kon zijn, maar wel altijd met de bedoeling zijn land zo goed mogelijk door de oorlog te loodsen. Hij was iemand die fenomenale toespraken kon geven.

Op de flaptekst staat "Churchill en de Blitz neemt de lezer mee terug naar een tijd van echt leiderschap". Dat is na het lezen ook mijn mening. In vergelijking met Churchill denk ik dat de huidige leiders van deze wereld nog veel te leren hebben over écht leiderschap.