Irritante personages

Tess Gerritsen heeft een aangename schrijfstijl. Met haar ervaring als arts weet ze ook de medische kant van haar verhalen tot in de puntjes uit te werken. Gary Braver was voor mij een tot nu toe onbekende auteur.

Deze thriller vond ik goed qua verhaal, hoewel de spanning niet te snijden was. Voor de hoofdpersonages kon ik echter niet al te veel sympathie opbrengen:

Frankie kwam over als een goede maar toch gefrustreerde rechercheur met een soort van misplaatste haat naar mannen toe. Ze heeft zelf een onaangename relatie achter de rug met haar overleden man maar dat hoeft daarom niet geprojecteerd te worden op andere mannen.

Taryn leek eerst sympathie op te wekken maar bleek al snel een labiele stalker te zijn die de realiteit niet wilt inzien.

Dan is er nog Jack: een overspelige professor die te zwak is en bang is alles te verliezen, hoewel dat dan ook zijn eigen schuld zou zijn.

De personages rond hen, zoals Jack's vrouw Maggie, zijn schoonvader Charlie en student Cody konden wel op mijn sympathie rekenen. Jack en Taryn leken in de slachtofferrol te kruipen die eigenlijk eerder aan hun naasten toebehoorde.

Gezien Jack professor/hoogleraar Engelse literatuur is en Taryn in zijn werkgroep 'Noodlottige liefdes' zat, werd er vaak verwezen naar oude literatuur. Persoonlijk vond ik dat wat minder interessant maar het paste wel in het geheel.

Je wordt doorheen het verhaal enkele keren op het verkeerde been gezet en de dader kwam voor mij als een verrassing, hoewel de manier waarop wat onlogisch leek. Het boek kent echter geen happy end. Vanaf het begin tot het einde was er zoals gezegd weinig spanning en er hing continu een droevige/noodlottige sfeer rond de personages.

Wat ik vooral onthoud is dat Frankie door haar eigen ervaringen te veel vooroordelen heeft over mannen en niet wilt inzien dat ook Taryn schuld had aan het verloop van dit verhaal. Dit negatieve aspect overschaduwde voor mij het onderzoek naar de (zelf)moord van/op Taryn.