Trauma, schaamte en vernedering

Erik LeRomancier schrijft moeiteloos verder en laat het verhaal van Asverze verder tot bloei komen in Lotsdochter. Hoewel hij zijn lezers op het vervolg liet wachten, weten lezers door de kleine samenvatting in het eerste hoofdstuk meteen weer waar Asverze werd achter gelaten. Het tweede boek in de Hypernacht- serie gaat onder andere over trauma’s, schaamte en vernedering. Ook al worden de serieuze thema’s deels opgevangen door droge humor en vlot taalgebruik, we worden nogmaals ongegeneerd overvallen door de gruwel van Maanwelle. Er is een fijne balans tussen de lezer laten lachten, en (lichtelijk) shockeren.
Toch zit er ook een serieuze ondertoon in de verhaallijn. Onderdrukking van de vrouw is een van deze twijfelachtige dingen. LeRomancier legt emoties, gevoelens en de nasleep uit het verleden onder de loep. Daarnaast geeft hij onderwerpen als rouw, abnormaal gedrag en macht een podium, en dat is iets waar we allemaal van kunnen leren. De auteur laat zien hoe trauma zich tot depressie ontpopt. Hij laat tevens zien wat dit met een mens kan doen. Ook al probeert de schrijver het allemaal luchtig te houden, de insteek blijft ronduit serieus. Automutilatie is in deze zeker een confronterend onderwerp. Het ronduit absurde gedrag van de personages kan de lezer lachstuipen bezorgen, al dan niet op een foute manier. Naarmate het einde nadert, wordt het helemaal schrijnend. De auteur heeft getracht er een niet al te zwaar boek van te maken, en dat is gewaardeerd. De auteur heeft serieuze scenes met fantasie en magie weten te combineren.
Tegen het einde komen de gebeurtenissen als een rollercoaster aan, waarbij de gevolgen van trauma zich ongenadig ontpopt. LeRomancier suggereert in het plot dat er meer met Asverze staat te gebeuren.