Mode nu en tijdens de oorlogstijd

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Het verhaal begint in 2017, waar een blauwe jurk omschreven wordt, die niet, zoals eerst gedacht uit één stuk stof gemaakt is, maar allerlei lapjes stof bevat. Door de magnifieke naaimethode valt dit in eerste instantie helemaal niet op. Hierna begint het eigenlijke verhaal pas, en wordt het verhaal verteld vanuit Harriet, die aankomt in Parijs voor haar stage bij het PR-bureau waar ze graag aan de slag wilde, om zo hopelijk meer over haar oma te weten te komen. Ze krijgt een zolderkamer, waar ook haar collega Simone woont. Simone is heel toevallig de kleindochter van Mireille, die bevriend was met haar oma Claire. Dit is natuurlijk iets te toevallig, maar dit is wel nodig voor het verhaal en daarom is het de auteur vergeven. Dit stoort verder ook niet voor het verhaal. Via Simone krijgt ze meer over haar oma Claire te horen, en het verhaal is heftiger dan verwacht. Het verhaal van de drie naaisters Claire, Mireille en Vivienne speelt zich in de oorlogsjaren af. In het begin leiden ze nog hun vrolijke leventje, met werken, lachen en uitgaan. Maar al snel groeit de onvrede en de vrouwen gaan aan de slag voor het verzet. Gedurende het verhaal merk je dat de oorlog ook steeds grimmiger wordt en dat er steeds meer moed nodig is voor de daden die de drie vrouwen doen. De moed en kracht van deze vrouwen zijn duidelijk voelbaar tijdens het lezen. Net als het voor elkaar klaar staan, is heel duidelijk merkbaar. Vooral als het niet goed gaat, staan de vrouwen echt voor elkaar klaar. De hoofdstukken geschreven vanuit Harriet zijn in het begin kort en hierdoor had ik wat moeite om een goed beeld van haar te krijgen. Echter dit verandert gedurende het verhaal. Valpy heeft een nogal ongewoon onderwerp centraal gezet in het verhaal, namelijk intergenerationeel trauma, waarbij trauma’s van de moeder kunnen worden doorgegeven aan het nageslacht. Harriet heeft erg veel moeite met het verlies van haar moeder en ze hoopt door meer over haar oma te weten te komen, ook de dood van haar moeder een plekje te kunnen geven. En je merkt, zodra Harriet meer over haar oma komt te weten, ook de last van de dood van haar moeder minder wordt. In de verhaallijn over Claire, Mireille en Vivienne, dit was voor mij ook de hoofdverhaallijn, leer je vooral Claire en Mireille goed kennen. Vivienne blijft een beetje onderbelicht. Dit is op zich ook vrij logisch, aangezien Sophie de kleindochter van Mireille is en Harriet de kleindochter van Claire. Deze verhaallijn heeft Valpy echt realistisch neergezet. Je waant je echt in het Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Valpy omschrijft de martelingen van de Gestapo niet, echter door dat ze omschrijft wat de gevolgen zijn, kun je je de martelingen echt goed voorstellen. Dit heeft ze echt om een manier gedaan dat je zelf een beeld erbij kunt vormen. Dit heeft ze sowieso meer gedaan. Ze weidt niet heel erg uit over bepaalde zaken, en toch weet ze een sfeer te creëren, die je aan het boek gekluisterd houdt. Door de schrijfwijze van Valpy blijft er genoeg over waardoor je zelf blijft nadenken onder het lezen. Hier houd ik van. Het is een boek wat je maar moeilijk aan de kant kan leggen. Wel denk ik dat je door het stukje mode wat aan bod komt, heen moet kijken. Aangezien dit wel een stukje is, wat je toch een beetje moet interesseren, al beslaat dit natuurlijk maar een klein stuk van het verhaal, maar dit is wel een belangrijk onderdeel voor de hoofdpersonages, die een rol spelen in de oorlogstijd als in de huidige tijd. Ik weet zeker dat ik een volgend boek van Valpy weer snel zal oppakken.