Een verhaal met veel ups and downs!

De Noorse auteur Hans-Olav (1959) schreef eerst enkel non-fictie boeken, "brave honden halen de Zuidpool niet" is zijn romandebuut. De Noorse auteur is opgegroeid met Noorse volksverhalen, waar sommige dieren kunnen praten, andere niet zonder dat het te verklaren is. En dat gegeven merk je doorheen het boek, een verklaring geeft de auteur niet, sommige mensen horen de hond, andere niet.

*Wanneer het baasje Majoor Thorkildsen sterft blijft de hond Tassen achter met Mevrouw Thorkildsen. Elk op hun eigen manier moeten ze hun plaats vinden in deze nieuwe situatie, zij twee tegen de wereld. Waar Tassen begint te eten en zich wil laten gelden als waakhond, kruipt Mevrouw Thorkildsen weg achter haar verdriet en het drakenwater (wijn). Elke avond vertelt Mevrouw Thorkildsen het verhaal van de beroemde ontdekkingsreiziger Roald Amundsen en zijn roedel honden, Tassen heeft er zo zijn eigen idee van. Als de pup en teef (zoon en dochter) Mevrouw Thorkildsen in een tehuis wil krijgen, gaat Mevrouw Thorkildsen het gevecht aan op haar eigen manier.

Onmiddellijk kom je als lezer in de gedachtegang van de hond Tassen terecht en hoe hij het leven ziet als hond met zijn eigen woordenboek, op jacht gaan is naar de winkel gaan en drakenbloed is wijn. Reacties die wij als mens geven naar onze huisdieren toe worden zeker door de auteur in vraag gesteld en dit is een prachtige boodschap waar we als mens eens bij kunnen stil staan.
Zoals sommige woorden verwarrend zijn voor Tassen, waren bepaalde delen in het verhaal voor mij als lezer zeker ook verwarrend en langdradig. In dit verhaal zat zeker meer in en het voelde aan als een gemiste kans. In de roman speelt de Noorse ontdekkingsreiziger Roald Amundsen (1872-1928), over wie Thyvold een boek schreef, een grote rol en is het nu juist die rol die met momenten zwaar en langdradig was. Toch de humor en het sarcasme van de hond maken veel goed, noem het een verhaal met heel wat ups-and-downs en waar zeker wel publiek voor is.