Uniek in zijn soort!

Jacqueline Woodson (1963) is een Amerikaanse schrijfster voor kinderen en volwassenen, de auteur won al meerdere prijzen voor haar boeken. Brown girl dreaming is een autobiografisch verhaal, het boek betekent voor de auteur haar verleden, haar herinneringen en haar verhaal. En dat doet ze in een ongelofelijke wonderbaarlijke schrijfstijl, noem het poëtisch, noem het met één woord een emotie duidelijk maken, ik noem het boek ‘uniek in zijn soort’.

*De kleine Jacqueline Woodson wordt geboren in Ohio toch zal dit niet haar thuis worden. Wanneer moeder Woodson haar heimwee te groot wordt naar haar thuis Greenville, verhuist moeder en drie kinderen naar oma en opa, naar het warme Zuiden. Daar aangekomen voelt Jacqueline zich als een vis in het water, ze wordt bedolven onder de liefde van opa Gunnar en oma Georgiana. Toch de jaren zestig in het Zuiden zijn woelend voor de kleine Jacqueline, tussen de overblijfselen van slavernij en de mooie woorden van Martin Luther King probeert ze van haar nieuwe ‘huis’ een thuis te maken. Dan beslist haar moeder om naar New York te verhuizen, New York de stad waar dromen uitkomen, diamanten voor het rapen liggen. Jacqueline zoekt haar thuis, haar weg en bewandelt haar droom en dat is auteur worden…

Het is even wennen aan de schrijfstijl en de quote van zangeres Alicia Keys geeft precies weer hoe dit verhaal leest, ‘het klinkt als een liedje’ en het is een liedje met een prachtige compositie. Woorden worden verbonden tot prachtige citaten en elk woord is zo gedrukt, dat het woord een bepaalde lading krijgt in de soms korte poëtische teksten.
De auteur heeft geen moeite om met een beperkt aantal woorden de emoties van de kinderen te verwoorden of het verlangen van er ‘gewoon’ te mogen zijn.

“Maar ons harten zijn niet groter dan dat.
Onze harten zijn klein en boos.
Als onze harten handen waren, zouden ze slaan.
Als onze harten voeten waren, zouden ze zeker
Iemand schoppen.”

En hier blijft het niet bij, de auteur schrijft leeftijdsgetrouw en laat de lezer door de ogen van kleine Jacqueline kijken, een meisje die de wereld groot en onrechtvaardig vindt en dit soms met humor doorspekt aan de lezer vertelt.

“Maar ik vind de nieuwe baby van de familie niet leuk.
Ik wil hem terugsturen naar waar baby’s wonen voor ze hier komen.”

Dit is een boek dat je kan lezen en herlezen en waar de auteur eindigt met woorden vol hoop op een wereld waar we verder reiken, kijken verder dan kleur of afkomst.