Eerlijk en rauw pen van Jaouad Alloul

Jaouad Alloul is van vele markten thuis, theatermaker, zanger, multidisciplinaire performer en queer-activist en nu ook auteur. Met zijn theatervoorstelling, monoloog de meisje nam de auteur de toeschouwer mee op zijn levenspad. In zijn romandebuut verwerkt hij ook deels zijn eigen levensverhaal, toch deels fictie.

*De kleine Marokkaanse Idriss, de jongste van zeven kinderen woont te Kiel. Hij voelt al snel dat hij anders is dan de Islam voorschrijft, bidden is zijn enige verlossing. Jaren bidden tot God om hem te helpen, te bevrijden van zijn onreine gedachten. Terwijl Idriss worstelt met zijn emoties naar jongens, sterft zijn moeder. Een keerpunt in het leven van Idriss, wanneer hij de knappe Joshua leert kennen sluit hij de deur van zijn ouderlijk huis, alsook het contact met zijn familie. Een deur die een ander deur opent, een weg die niet over rozen gaat en een heimwee naar zijn familie dat hem achtervolgt.

Idriss vertelt hier zijn verhaal, zeer vertellend waardoor je de acteur in Jaouad Alloul ziet verschijnen, je wandelt mee op de levensweg van het kwetsbare zoekende hoofdpersonage. Toch helt de pen soms over naar verslaggevend, waardoor je als lezer met momenten vanop een afstand kijkt. Een afstand die je soms wel nodig hebt, om emoties en boodschappen te kunnen plaatsen zonder dat deze voorgekauwd worden, dit laat de auteur over aan de lezer. Alloul geeft met een eerlijke soms rauwe pen een inkijk in de gay-nachtwereld, de onderliggende vriendschappen en het verlangen om gezien te worden.
Wat je als lezer mist is soms iets meer diepgang, diepgang naar de familie van Idriss, een aantal sprongen rond zijn familie vragen om net dat ietsje meer, deze fragmenten blijven wat vlak op de achtergrond. Toch blijft het een vlot leesbaar verhaal, noem het eerder een beginnersfout.
De lay-out van het boek mag er wezen, soms krijg je een volgekrabbeld blad, één zin of een gedicht vol heimwee, dit plaatje klopt met de gevoelens die de auteur wil overbrengen.