Het voelt soms wat ongemakkelijk aan!

Auteur Kyra Wilder heeft haar Ba en MA Engelse letterkunde gehaald en daar vond de auteur haar inspiratie voor In Zwitserland zijn we stil: de auteur deed een onderzoek voor haar masterscriptie over de verontrustende moederfiguren in Victoriaanse sensatieromans.

Zelf omschrijft de auteur haar debuut ‘in Zwitserland zijn we stil’ als ‘ze doet haar best’. De auteur vond het heel natuurlijk om het ik personage (Erika) een stem te geven, zo natuurlijk dat ze er soms heel ongemakkelijk van werd. En dat kan je als lezer enkel maar beamen, de auteur geeft Erika een stem door het ik-perspectief te gebruiken, vooral door dit vertelperspectief krijg je soms een beklemmend gevoel.

*Erika verhuis met haar man M en twee kleine kinderen naar Genève. M. krijgt daar een heel verantwoordelijke job en Erika blijft thuis om zich te ontfermen over het huishouden en de zorg voor de kleine E. en baby B.
Waar Erika heel enthousiast aan haar nieuwe thuis start en alles heel rooskleurig voorstelt, blijkt de oversteek al gauw één te zijn van eenzaamheid en afzondering. Erika heeft problemen met de taal en het appartement wordt al gauw haar eigen eiland samen met de kinderen. Een eiland van afzondering, pijn en verdriet overschaduwt door haar eigen perfectie als moeder.

Vanaf de start blijkt het wennen aan de naamloze personages, het ik karakter (Erika) spreekt over haar gezinsleden met een letter: M., E. en B.. Deze letters maken het soms moeilijk om het verhaal vlotjes door te lezen en daar blijft het jammer genoeg niet bij. Het verhaal voelt heel beknellend aan, zonder enige rustpauze krijg je de donkere gedachten van Erika voorgeschoteld. En deze rustpauze is zeker een gemis voor de lezer. Het verhaal is ook een bundel van metaforen, de schrijfstijl voelt aan als iets te veel, je leest hier zeker de potentie van de schrijfwijze van de auteur. Een schrijfstijl die met momenten een poëtisch randje heeft.

‘Daartussen strekten de nachten zich uit, de uren dreven steeds verder uit elkaar, als planeten die zich van elkaar verwijderden, steeds eenzamer in de uitdijende duisternis’

Het verhaal is donker en je wordt er als lezer zeker niet vrolijk van, toch blijkt de auteur een meester te zijn in een bepaalde sfeer te creëren.