Een diepe buiging & respect

Suzanne Hilhorst debuteerde in 2017 met dit aangrijpende autobiografische verhaal Sara en Liv. Een verhaal dat binnenkomt, een verhaal dat nazindert, een verhaal dat geen verhaal is maar de harde waarheid over hoop, wanhoop, verdriet en rouw. Rouw zoals rouw werkelijk is, geen roze bril geen verbloeming maar rauw en eerlijk.

*Het leven lacht Suzanne en Jens toe met hun koningsdroom, Nils hun oudste zoon en de kleine Sara. Dan slaat het noodlot toe, Sara blijkt ziek te zijn, Suzanne en Jens hun leven wordt op een rand van hoop en wanhoop gezet. De kleine Sara overlijdt, met verdriet en pijn gaan ze verder, geen genetische aandoening gewoon pech is het verdict. Dan wordt hun derde kindje geboren Liv, 12 dagen later sterft de kleine Liv. Van erfelijkheid, na Sara nog zo goed als uitgesloten, bleek wel degelijk sprake.

De auteur vertelt het verhaal zoals ze al het verdriet en pijn heeft aangevoeld, een golf van emoties waar je geen houvast vindt. Zo brengt Suzanne het verhaal, zo lees je het verhaal wat misschien met momenten verwarrend overkomt maar wat dan weer de werkelijkheid tot bij de lezers brengt zonder enige verbloeming.
Het verhaal lees je in korte delen, perspectief vanuit de moeder, maar ook de overleden kleine Sara, de kleine Sara die ook een hoop koestert op verder leven en met prachtige zinnen de gedachten van de moeder verklaart. Met momenten lees je zinnen die poëtisch aanvoelen en vergelijkingen, metaforen die de ziel van de auteur bloot legt. Hier kan je enkel respect hebben, een diepe buiging maken voor de auteur.

*Het geluk droop van ons af, vormde een stroperige massa onder onze voeten, en maakte het lopen bijna onmogelijk.”