Museumbezoek.

Beste vriend,
Niet dat ik er niet van houd om schoon te zijn, maar ik heb iets met stof. Stof komt ergens vandaan. Het laat zien dat er iets is gebeurd, laat zien wat er in de wereld is verstoord of veranderd. Stof is een indicatie van de tijd.

Moïse de Camondo (1860 – 1935) werd geboren in Istanbul en verhuisde met zijn familie op 9-jarige leeftijd naar Parijs.

Het voelde een beetje als een vervolg op het prachtige De haas met ogen van barnsteen. Charles Ephrussi komt ook nog even in dit boek voorbij. Maar ik vond het minder interessant. De vorm van dit boek is wel bijzonder. De Waal schrijft brieven aan de Camondo. Een rijke bankier. Dat maakt het heel persoonlijk. Korte hoofdstukken met een fraaie foto. De Moïse overleed in 1935. Hij maakte als jood gelukkig de oorlog niet meer mee. In een verhoudingsgewijs lang hoofdstuk verhaalt de Waal over de jodenvervolging in Frankrijk. Een schril contrast met de vrijgevigheid van de Camondo: hij liet zijn huis met het hele interieur na aan de Franse staat met de verplichting er een museum van te maken. Maar dat gegeven heeft zelfs zijn dochter niet kunnen helpen. Ondanks verwoede pogingen. Saillant detail is nog dat Renoir zijn vrouw Irene heeft geschilderd toen ze jong was. Een topstuk dat nog even in het bezit is geweest van Göring.

Het boek nodigt zeker uit om het museum Nissim de Camondo aan de Rue de Monceau te bezoeken.