Over schoonheid.

“En onder complimenten en geestrijk wervende scherts onderrichtte Socrates Phaidros over verlangen en deugd. Hij sprak hem van de hevige ontsteltenis die de voelende doormaakt als zijn oog een gelijkenis van de eeuwige schoonheid ontwaart; hij sprak hem van de begeerten van de ongewijde en slechte, die de schoonheid niet kan denken wanneer hij haar beeld ziet en niet tot eerbied in staat is; sprak van de heilige vrees die de edele bevangt wanneer een godgelijkend gelaat, een volmaakte lichaamsgestalte voor hem verschijnt, - hoe hij dan begint te beven en zichzelf niet meer meester is en het nauwelijks waagt te kijken en hem vereert die de schoonheid heeft, ja, aan hem zou offeren als aan een godsbeeld als hij niet moest vrezen in de ogen der mensen een dwaas te schijnen. Want de schoonheid, mijn Phaidros, alleen zij is beminnenswaardig en zichtbaar tegelijk: ze is, onthoud dat goed! de enige vorm van het geestelijke die wij met de zinnen ontvangen, met de zinnen verdragen kunnen.”

Dit is een citaat uit De dood in Venetië (de andere verhalen heb ik niet gelezen). Het toeval wil dat ik onlangs een poging heb gewaagd Platonische Liefde te lezen waarin is opgenomen Symposium en Phaedrus (hier vertaalt als Phaidros). Deze novelle van Mann over schoonheid en verval is duidelijk geïnspireerd op Plato’s verhalen. Maar het verhaal zegt misschien ook iets over Thomas Mann zelf die naar ik ergens las worstelde met zijn homoseksualiteit.

Het boek stamt uit 1911. Deze vertaling maakt het soms wat lastig leesbaar (het citaat is er een voorbeeld van). Een nieuwe vertaling zou het verhaal zeker ten goede komen.