Weg met het bijzondere onderwijs.

In de kern een heel goed verhaal. En belangrijk om verteld te worden. Je moet lef hebben om dat te doen. Erdal Balci schreef dit autobiografisch verhaal toen hij de 50 was gepasseerd. In hetzelfde jaar, 2020, kwam Lale Gül met haar debuut. Dat heb ik niet gelezen. Maar wel over gelezen. Beide boeken gaan over de verstikkende cultuur in een groot deel van de Turkse gemeenschap. Indirect ook een pleidooi voor het wijzigen van artikel 23: weg met dat bijzondere onderwijs. Welke politieke partij zet dit nou eens op de agenda!

Balci was 11 toen hij eind jaren ’70 van het Turkse platteland naar Nederland verhuisde. In plaats van een vlucht naar de moderniteit blijkt het een stap in het verleden. De hoofddoek. Het uithuwelijken. 5 keer per dag bidden. Arabische les. In een interview in Trouw zegt Balci:

“Mijn boek is een aanklacht tegen de koers die Europa al sinds eind jaren tachtig vaart. Een koers waarbij geen enkele moeite wordt gedaan om de nieuwkomers deel te laten worden van de Europese moderniteit. Er wordt van nieuwkomers nauwelijks iets verlangd.”

18 jaar zou hij verblijven in wat hij achteraf beschrijft als zijn gevangenisjaren. De Turkse gemeenschap in Nederland blijkt een hechte gemeenschap met vele cipiers. Met verve beschrijft hij zijn jeugdjaren. Eerst als kleine jongen in Turkije. Later als tiener en twintiger in de jaren ’80 en ’90 in Utrecht. Vluchten uit de gevangenis leidt hem ironisch genoeg terug naar Istanbul.

De reden dat ik het maar 3 sterren geef heeft te maken met de stijl. Een overvloed aan (matige) metaforen.