Het barre bestaan.

“Soms krijgen ze bezoek van de andere eilanden. Dan krijgen de gasten koffie en iets te eten en iedereen praat onafgebroken door elkaar heen, want woorden hopen zich op in eilandbewoners en moeten er een keer uit. Als ze leeggestroomd zijn, gaan ze weer naar huis om nieuwe zinnen op te sparen.”

Over het barre bestaan op een eiland dat onderdeel is van een eilandengroep in het verre noorden van Noorwegen dat alleen wordt bewoond door Ingrid, haar vader Hans, moeder Maria, haar opa Martin en Barbro, de zus van haar vader.

Het verhaal begint met de 3-jarige Ingrid. Het hele boek ligt de focus op haar. Tijdsaanduidingen zijn er niet maar het zal ergens begin 20e eeuw zijn. Elektriciteit is er bijvoorbeeld nog niet op het kleine eiland. In korte hoofdstukken vliegen we door de tijd tot Ingrid ergens goed in de 20 is (schat ik). Hoe oud iedereen is wordt namelijk zelden vermeld. Soms vond ik dat vervelend.

Het leven met de natuur en het decor zijn de sterke kanten van dit boek. Er gebeurt voldoende en bij sommige gebeurtenissen dacht ik nu gaat het gebeuren! Maar ook dat gaat dan weer voorbij... Er zijn nog een aantal delen. En iets in mij wil wel weten hoe het verder gaat met Ingrid. Maar op basis van dit eerste deel twijfel ik toch.