Beter laat dan nooit (vertaald).

“Vanaf haar geboorte zat ze klem in een alsmaar krimpende ruimte tot ze inmiddels zo goed als ommuurd was, en die muur was steen voor steen door ijverige blanke handen opgebouwd.”

Ouderwets goed verhaal. En tot op zekere hoogte nog steeds actueel helaas. Dit boek geeft een aardig beeld van New York in de jaren ’40. De scheiding tussen zwart en wit. Lutie Johnson met haar 8-jarige zoon Bub probeert te ontsnappen aan het trieste en deprimerende bestaan in Harlem. Het verhaal kent een bijna thrillerachtige verloop. Gaat het haar lukken om een beter bestaan op te bouwen. Je hoopt het als lezer vurig. Ik meende al vroeg te weten hoe het zou kunnen aflopen. Maar dit einde zag ik niet aankomen. Eigenlijk heel knap hoe Ann Petry met dit einde benadrukt wat ze wil zeggen met dit boek. Zeker als je in ogenschouw neemt dat ze dit als zwarte vrouw publiceerde in 1946. Haar debuut destijds. Opmerkelijk dat het pas in 2020 in het Nederlands is vertaald.