Lees De Verdrinking.

Een dag uit het leven van postbode Joigneau. We worden wakker met hem: “De zon is op: eind juli nog eerder dan de postbode. De lucht is roze en ook de nog ingeslapen huizen zijn roze gekleurd, evenals de grond van het verlaten plein, waar de schaduw van de bomen nu net zo lang is als ’s avonds tegen het donker.” En aan het eind van die dag lezen we: “De pastoor staat weer op en sluit zachtjes het venster om die verdoemde wereld buiten te sluiten.” En daartussen gekonkel en geroddel in het fictieve dorpje Maupeyrou. In korte hoofdstukjes maken we kennis met (te) veel verschillende dorpsgenoten. Van een plot is eigenlijk geen sprake. Dit in tegenstelling tot het ingenieuze plot van De verdrinking. Na het geweldige Kijken door een sleutelgat, dagboekfragmenten en herinneringen van RMG, was deze novelle uit 1933 een behoorlijke teleurstelling (ik denk ook niet dat een nieuwe vertaling dit verhaal kan redden). Toch ga ik nog een keer zijn onvoltooide Luitenant-Kolonel de Maumort lezen!