De sfeer is goed.

“Ze was nog zo jong dat dit haar eerste echte ervaring met romantiek zal zijn geweest, en al oud genoeg om erdoor geïntrigeerd te zijn. Was het haar bijvoorbeeld opgevallen, als ze voorop bij haar broer op de fiets zat, hoe het was als twee mensen plotseling zo door elkaar in beslag werden genomen? Hoe hun aandacht, zelfs als ze haar snoep afrekenden, of een extra bioscoopkaartje voor haar kochten zelden volledig bij hun bezigheden was? Hoe hun grapjes bedoeld waren om de ander aan het lachen te maken, hoe gelukkig ze waren?”

Ach, zelfs wat mindere boeken bevatten nog wel eens een zin die je kan raken. Gelukkig maar. Want deze in het Engels nog geen 100 pagina’s tellende novelle van de Australische Jessica Au (ik las de Nederlandse vertaling) kon mij niet echt bekoren. Ik ben het gaan lezen naar aanleiding van de 5 sterren recensie van Rob an Essen in NRC. En het idee van een dochter die met haar moeder voor een korte vakantie naar Japan gaat sprak me aan. Een reisverslag doorspekt met herinneringen. De sfeer is goed. Je voelt de Chinese beleefdheid van moeder en dochter. Maar verder blijft alles onuitgesproken. Waarmee natuurlijk ook iets wordt gezegd. Te weinig naar mijn idee.

Wat is de bedoeling van deze reis? staat in de blurb. Dat blijft een vraag als je het boek uit hebt.