Jaren vijftig moraliteit.

“Ik heb het gevoel dat ik op een punt ben aangekomen waarop ik de balans van mijn leven moet opmaken, zoals je een lade opruimt waar lange tijd alles maar lukraak in is gegooid. Misschien krijg ik die gedachten door de leeftijd die mijn kinderen nu hebben. Ik heb dan ook vanaf mijn twintigste tot nu altijd alleen maar voor hen gezorgd, en ik meende dat ik daarmee ook voor mezelf zorgde.”

Dit schrijft Valeria in haar pas gekochte schrift. Het is 1951. Rome. Haar twee kinderen, Riccardo en Mirella zijn bijna afgestudeerd. Haar man Michele werkt bij een bank. En ze werkt zelf als secretaresse, op zich al bijzonder in die tijd, om zo de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

Ik begrijp dat Alba de Céspedes in die tijd een goed verkopende schrijfster was. Maar inmiddels staat ze een beetje in de schaduw van haar tijdgenoten Natalia Ginzburg en Elsa Morante. Verboden schrift was er al in een vertaling van Gerrit Komrij zie ik op Goodreads. Deze nieuwe vertaling is van Manon Smits en leest heerlijk weg. De sfeer in het boek is helemaal jaren vijftig! Alsof een zwart-wit film voor mijn ogen werd afgespeeld. De moraliteit onder invloed van de kerk is herkenbaar maar hier en daar ook heel Italiaans. Een verhaal dat ongetwijfeld stof deed opwaaien in het Italië van toen.

Enig kritiekpunt is dat er naar mijn mening iets te veel plotontwikkelingen zijn. Dat lees ik overigens niet terug in NRC (5 sterren) en VK (4 sterren).