Niet te stoppen... of toch wel?

Met zo'n boek als THUG waren de verwachtingen voor Angie Thomas torenhoog. Toen er dus werd aangekondigd dat On the Come Up zou worden uitgegeven, was ik dol enthousiast. Ik vond THUG absoluut een bijzonder, emotioneel en geslaagd boek, dus was ik erg benieuwd naar Angie's tweede boek.

Echter vond ik On the Come Up wel wat minder sterk dan THUG. Waar THUG echt weet te raken en goed is in het scheppen van emotionele, sterke banden met personages, tast On the Come Up in het duister.

Omdat On the Come Up zoveel thema's bevat - zoals vriendschap, armoede, muziek, drugs, racisme, noem ze maar op - voelt het een beetje overweldigend. Door deze grote hoeveelheid (side)plots was het daarom uiteraard moeilijk om me te focussen op de ontwikkeling van personages, hun gevoelens en écht met ze mee te leven. Dit lukte vooral eigenlijk met Bri, puur omdat zij het hoofdpersonage is.

Bri is een erg herkenbaar personage. Haar woede en angst maken haar een realistisch personage. Ze komt over als een boze tiener, maar ze is zoveel meer dan dat. Haar dromen zijn groots en haar stem moet gehoord worden. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk, en dat blijkt wel door het verhaal heen.

De muziek en rap in de tekst stoorden me echt helemaal niet! Terwijl ik zelf als lezer vaak niet zo tevreden ben met (vertalingen van) songteksten of het idee van een zangscène of muziekscène, vond ik het in dit boek totaal niet storen. Ik vond het juist super tof; vooral de raps voegen echt immens veel toe aan de enscenering.

Kortom: On the Come Up is een bijzonder 'slice-of-life' verhaal over een tienermeisje dat langzaam haar weg naar zichzelf en de muziek vindt. Een speciaal boek dat af en toe moeite heeft met het vinden van één duidelijke richting, maar dat toch zijn hoofdpersonage (en sommige bijpersonages) laat schitteren.