Vergeten maar niet vergeven?

“De vergeten spion” is het derde boek van Charles den Tex over de Repair Club en mocht ik lezen voor de lezersjury van de Hebban Thrillerprijs 2026. Spionagethrillers zijn niet mijn eerste keuze, maar ik las eerder “Verloren Vrouw” van Den Tex en was daar zeer over te spreken.

“De vergeten spion” moet even op gang komen, ondanks dat de gebeurtenissen zich in het begin al snel ontwikkelen. Dit boek is een standalone en zeker los te lezen van de andere boeken van de Repair Club, echter het kost dan even wat moeite om in het verhaal, de personages en hun onderlinge verhoudingen te komen.
In eerste instantie komt het verhaal wat afstandelijk over. De schrijfstijl van Den Tex is een beetje verteller-achtig en vereist wat doorzettingsvermogen om verder te lezen.

De Repair Club blijkt grotendeels uit oudgedienden van de inlichtingendienst te bestaan, met ieder zijn of haar eigen verhaal in het verleden. De ontvoering van één van hen zet een aantal verwikkelingen in gang die het verleden van John Antink treft. Door geheimen uit het verleden kan hij geen open kaart spelen met het huidige hoofd van de inlichtingendienst, hetgeen voor wrijving zorgt tussen de hechte leden van de Repair Club. Langzaam aan worden kleine stukjes van de puzzel duidelijk en uiteindelijk komen alle verhaallijnen bij elkaar.

De korte hoofdstukken en het gebruik van cliffhangers nodigen uiteindelijk wel uit om door te lezen. De spanning wordt rustig aan opgebouwd en beetje bij beetje wordt onthuld wat er in 1974 en 1975 is voorgevallen en wat tot de huidige situatie heeft geleid.
De wisseling in tijd, personages en plaats per hoofdstuk zorgen voor een gedegen opbouw van de spanningsboog.

Het verhaal is verrassend en door de geschiedenis van hoofdpersonage John Antink bij de inlichtingendienst en zijn verwikkelingen in de jaren ’70 in Libanon voor sommigen misschien wat zware kost, maar gezien de huidige ontwikkelingen in de wereld ook zeer actueel.
Kortom een boeiend verhaal met vaak filmische scènes, waarbij het persoonlijke verhaal van John Antink voor een schrijnende ondertoon zorgt.