Val, een aangename kennismaking met Coppers

Hoofdinspecteur Sara Cavani wordt als liaison officer van de Moordbrigade bij het NCB Brussel, betrokken bij een moordzaak in Londen. Het NCB ofwel de Belgische tak van Interpol is bij deze zaak betrokken omdat er een potentiële link met Brussel bestaat, aangezien er bij het slachtoffer een sneeuwbol van het Atomium is achtergelaten door de dader.
De moord in Londen is de eerste zaak sinds Sara’s terugkeer op de Moordbrigade na een familiedrama. Haar hoofdcommissaris Reynders zet Sara flink onder druk om deze zaak niet te verprutsen.
Het blijft niet bij de Londense moordzaak. In Brussel wordt het lichaam van Philippe Platel gevonden, een geslaagd advocaat bij de lobbyfirma Stratton & Mills. Ook hij is gewurgd en ook bij hem is een sneeuwbol van het Atomium achtergelaten.
Tijdens haar onderzoek loopt Sara telkens vast. Ze schakelt haar oude collega en beste vriend Alex Berger in om haar te ondersteunen, niet alleen bij de zaak maar ook om haar eigen emotionele achtbaan onder controle te krijgen.

Coppers schrijft vloeiend en erg beeldend. De spanning grijpt je als lezer in het eerste hoofdstuk beet en blijft aanwezig. Door de verdieping van de personages Sara Cavani en Alex Berger kent het verhaal wat rustmomenten, maar deze zijn juist verrijkend voor het geheel. “Val” is niet alleen een politiethriller, maar ook een verhaal over verdriet en rouwverwerking. Met Coppers mooie schrijfstijl resulteert dat in aangrijpende zinnen zoals volgende.

“Rouw was een kameleon, onvoorspelbaar als een wilde hond. Het was soms een wervelwind of een lawine, maar evengoed zo stil en star als een dichtgevroren meer.”

Dit is het tweede verhaal van Coppers dat over Sara Cavani en Alex Berger gaat. Hoewel “Val” heel goed op zichzelf te lezen is, zal het ongetwijfeld boeiend zijn om het eerder verschenen boek “De zaak Margritte” ook te kennen, aangezien het persoonlijke verhaal van Alex Berger als een rode draad door het verhaal loopt.