Machtig mooi en ontroerend tot op het bot

Er is geen feelgood-lezer in Nederland die Chantal van Gastel niet kent. We hoeven het niet te hebben over haar onmetelijke succes, zowel met haar boeken als met de verfilmingen ervan. Dat haar jongere zus Priscilla van Gastel minstens zo’n magisch schrijftalent bezit, wordt met hun tweede coproductie steeds duidelijker. Vaarwel Roscoe is in niets te vergelijken met hun gezamenlijke debuut uit 2016, Zonder jou, die meer in de thriller-categorie valt. In welk genre dit boek dan wel thuishoort, is lastig te omschrijven. Waar je als lezer wél van op aan kunt, is een betoverende, innemende verhaallijn die de lezer volledig meevoert.

Vaarwel Roscoe vertelt het verhaal van Roscoe Mulder: een wereldberoemde acteur die geheel onverwacht overlijdt in de bloei van zijn leven. De wereld is in shock, maar de enige twee mensen die hem écht kenden gaan gebukt onder intens verdriet. Door de ogen van zijn jongere broer Rafael en de liefde van zijn leven Livia, komt de lezer steeds meer te weten over Roscoe. Over zijn leven nu; zijn ware ambities, zijn soms duistere gevoelens over het leven, zijn perfectionisme. Maar ook over vroeger; zijn jeugd in een gebroken gezin en zijn al vroeg ontstane behoefte om de wereld te willen verbeteren. Eigenlijk een schril contrast met zijn leven in de spotlights.

Vaarwel Roscoe is geen feelgood. Ook geen drama. Zoals de gezusters Van Gastel op social media zelf zeggen: het gaat over het leven, waar licht en donker naast elkaar bestaan. En dat is precies hoe de lezer dit verhaal zal ervaren. Het gaat over Roscoe; de persoon die hij écht was onder dat omhulsel dat zijn roem om hem heen vormde. Het gaat over de kleine dingen in het leven. De donkere kanten van het leven. De ervaringen uit je jeugd die je maken tot wie je bent. Van binnenuit naar buiten toe.

De Van Gastel zussen hebben hun schrijvers-gen samengesmolten tot één prachtige verteller: Céla van Gastel. Het is een mooi eerbetoon aan de complementaire wijze waarop zij het verhaal op papier hebben weten te zetten. Als de lezer niet beter weet, is er niets van te merken dat het om een schrijfduo gaat. Het bijzondere is ook dat zij niet elk een personage voor hun rekening hebben genomen, maar hun beider ideeën voor de plot feilloos hebben samengesmolten tot één geheel. Nog unieker is de manier waarop ze dit verhaal vertellen: het gaat over Roscoe, áán Roscoe. Het zijn min of meer brieven die Livia en Rafael aan Roscoe schrijven, waarmee zij hun verdriet verwerken en terugblikken op het bijzondere wezen dat Roscoe was. Toegegeven, dat schrijfperspectief is eventjes wennen. Later zal de lezer beseffen hoe uniek en bijzonder dit het boek juist maakt.

Ik heb het al eerder gezegd, en dat blijf ik doen: beide Van Gastel zussen bezitten een uniek en bijzonder schrijf-DNA die werkelijk betoverend is. Je kan als lezer niets anders dan volledig opgaan in het verhaal en het als een warme deken over je heen laten aanvoelen. Vaarwel Roscoe is als het leven: zowel donker, als licht. Zowel fijn, als verdrietig. Maar bovenal: machtig mooi en ontroerend tot op het bot! En het dankwoord… kippenvel! Een bijzondere touch om het boek mee dicht te slaan en Roscoe in je hart te sluiten.