Evi durft steeds meer

Iedereen voelt zich weleens ongemakkelijk in gezelschap. Maar wat als dat gevoel je telkens opnieuw parten speelt? In Evi is een beetje verlegen vangt auteur en illustrator Natalia Shaloshvili dat moment met tederheid en humor. Haar hoofdpersonage, het kleine wolfje Evi, laat zien dat verlegenheid geen zwakte is, maar bij iemands karakter hoort.

Shaloshvili weet hoe ze emoties moet verbeelden zonder ze te benoemen. Evi en mama gaan naar een speelafspraak met Ole. Meteen zie je op de eerste prent dat Evi, het wolfje, een beetje sip kijkt. Ze heeft een blos op de wangen. Ze is onzeker, verlegen. Ze wil liever thuis blijven en met mama spelen. Mama zet door en geeft Evi vertrouwen: “Maak je maar geen zorgen, Evi. (…) Ik ben er ook.”

Stapje voor stapje
Ole is super enthousiast en verwelkomt Evi terwijl hij vrolijk met een koekenpan zwaait en roept: “Welkom in mijn restaurant!” Langzaam ontspant Evi, zeker als ze in haar fantasie perfecte pannenkoeken bakt. Toch blijft ze voorzichtig: bij het popsterrenspel schudt ze maar één keer met de sambaballen, en bij het astronautenspel wil ze liever naar huis. Steeds komt de zin “maar Evi is een beetje verlegen” terug, het mantra van Evi.

Shaloshvili toont subtiel wat verlegenheid is: niet enkel angst, maar ook verlangen. Evi wíl wel meedoen, maar durft nog niet. De fantasieprenten laten zien wat er in haar hoofd gebeurt — daar is ze vrij, vrolijk en onbevangen. Die binnenwereld contrasteert mooi met haar terughoudendheid in de echte wereld.

De kracht van herkenning
Uiteindelijk schuift Evi toch naar Ole toe. Ze fluistert: “Ik ben een beetje verlegen.” Waarop Ole zegt: “O, ik ben soms ook verlegen.” In die eenvoudige uitwisseling schuilt de kern van het boek: erkenning heelt. Op de laatste prent is Evi’s blos verdwenen — een klein detail dat Shaloshvili bewust inzet om groei te tonen.

De illustraties barsten van charmante details: een kikker die met een stokbrood op de fiets rijdt, taartjes meeneemt, of later gitaar speelt. Alsof de kikker symboliseert hoe Evi zich eigenlijk voelt. Evi en haar moeder dragen allebei een tas met een hartje die moeder en dochter. Dat zorgt voor verbinding. Elk detail lijkt te fluisteren dat ook kleine dingen troost kunnen bieden.

Met haar zachte kleuren, expressieve dierfiguren en herkenbare emoties maakt Shaloshvili van Evi is een beetje verlegen een klein juweeltje over durven zijn wie je bent. Het is een boek dat begrip kweekt voor stille kinderen – en laat zien dat achter blozende wangen vaak een rijke fantasie en een groot hart schuilgaan.

Meer dan een verhaal
Evi is een beetje verlegen is niet alleen een prentenboek, maar ook een warm handvat voor kinderen (en ouders) die zichzelf herkennen in Evi. Het boek laat zien dat verlegenheid niet iets is om “weg te werken”, maar een eigenschap die je mag begrijpen. De boodschap is helder: je hoeft geen extravert te worden, je mag gewoon jezelf zijn.

Voor ouders en opvoeders bevat het boek het impliciete advies: accepteer verlegenheid, neem kleine stappen, richt je op de ander en zoek ontspanning. Soms heb je gewoonweg meer tijd nodig, Shaloshvili verbeeldt het, zodat jonge lezers het kunnen voelen.

—

Voor het eerst gepubliceerd op Boekenkrant.com