Lezersrecensie
Waar vertrouwen begint
Met Toekomst verlegt Peter Mulhuijzen de grenzen van realisme en fantasy. Adam, afkomstig uit de 21e eeuw, verdwaalt letterlijk in de Black Mountains van Wales, maar nog meer in zichzelf. Zijn innerlijke onrust staat in contrast met het kalme berggebied. Wanneer hij terechtkomt in Alter Orbi’i, een andere dimensie waar tijd, verlangen en identiteit vloeibaar zijn, wordt duidelijk dat deze reis geen ontsnapping is, maar een confrontatie: wie ben je wanneer vaste zekerheden wegvallen? Al vroeg klinkt een kernzin die het hele boek draagt: “Maar het ware paradijs vind je in jezelf.” Het is een belofte én een opgave. Adam maakt een reis van buiten naar binnen.
Licht en duisternis als innerlijke krachten
Alter Orbi’i wordt bevolkt door figuren die functioneren als belichamingen van innerlijke krachten. Centraal staat koningin Bronwæyn. Op haar paleis staat Axia Vita — de waarde van het leven; het kernmotto van Alter Orbi’i. Zij belichaamt liefde als bestaanswijze: open, kwetsbaar en zonder behoefte aan controle. Bronwæyn is vertrouwen. Liefde betekent hier: vertrouwen, openheid en de bereidheid het eigen lot niet door angst te laten bepalen. Haar tegenpool is Narkouna, verbonden met Duisternis, wraak en machtshonger. Toch presenteert Mulhuijzen deze tegenstelling niet als een eenvoudig goed-tegen-kwaadverhaal. Adam ontdekt dat het kwaad dat hem verleidt, samenvalt met zijn eigen angsten, schuld en schaamte. In de figuren Hra-Maz’ad en Hra-In’am ontmoet hij zijn goede en zijn duistere zelf. Het kwaad blijkt geen autonome kracht, maar een overtuiging: de gedachte dat liefde zwakte is. Zoals de vertelling het scherp formuleert: “Haat is angst voor je eigen zwakte.”
Het Eenzijn-principe
Cruciaal in Toekomst is wat Mulhuijzen het Eenzijn-principe noemt: “Zonder de ander ben je niets. Je hebt elkaar nodig om te kunnen bestaan.” Adam leert dat zijn innerlijke verdeeldheid — tussen vertrouwen en angst — alleen kan worden geheeld door erkenning, niet door onderdrukking. Alter Orbi’i wordt zo een oefenruimte voor verbondenheid: liefde zonder de ander verwordt tot abstractie, eenheid zonder verschil tot leegte.
Vertrouwen als morele kern
Daarmee introduceert Toekomst vertrouwen als sleutelbegrip. Waar liefde vaak abstract blijft, krijgt vertrouwen in deze roman een scherpe morele lading. Vertrouwen betekent: durven leven zonder garantie, kiezen zonder zekerheid, handelen zonder de uitkomst te beheersen. Meerdere keren benadrukt Mulhuijzen dat angst ontstaat waar vertrouwen ontbreekt. Wantrouwen tegenover de ander, de wereld of het eigen hart vormt de voedingsbodem voor machtsmisbruik en destructie.
Dat vertrouwen is ook wat Bronwæyn belichaamt. Haar koningschap rust niet op gezag of dwang, maar op het vertrouwen dat een wezen dat leeft vanuit liefde geen controle nodig heeft. Wanneer zij besluit afstand te doen van de troon en een menselijk bestaan te verkiezen, samen met Adam, wordt duidelijk dat zelfs het licht niet buiten het risico van keuze staat. Liefde zonder vertrouwen is leeg; vertrouwen zonder risico betekenisloos.
Angst en liefde als levensdynamiek
“Angst en liefde vormen de eeuwigdurende dynamiek van het leven. Ze bepalen ook jouw leven.” In Alter Orbi’i brengt iedere bezoeker zijn eigen angsten mee; de vraag is niet of angst bestaat, maar wie het stuur in handen heeft. “Als je niet bewust kiest voor liefde, neemt angst het over.” Deze dynamiek krijgt concrete consequenties: angst leidt uiteindelijk tot vernietiging — van relaties, van de aarde, van toekomstmogelijkheden. Liefde daarentegen vraagt vertrouwen en durf, juist omdat zij geen garanties biedt. Zoals Bronwæyn laat zien: liefde en vertrouwen zijn geen luxe, maar overlevingsstrategieën.
Een spiegel voor onze wereld
De wereld van de mensen heet in het boek Emeralopia, afgeleid van smaragd, symbool voor leven, maar ook van ‘hemeralopie’, dagblindheid. De mensheid wordt het “Verblinde Volk” genoemd: technologisch vooruitstrevend, maar innerlijk stuurloos. Mulhuijzen verbindt deze verblinding expliciet met een verstoorde relatie tot natuur en spiritualiteit. “Wanneer de mensen de natuur en het spirituele met elkaar in evenwicht brengen, ontstaat harmonie.” Zo krijgt de roman een actuele lading: ecologische uitputting en wantrouwen worden niet politiek geanalyseerd, maar existentieel geduid. Wie zijn leefwereld beschadigt, beschadigt zichzelf; wie leeft vanuit angst, vernietigt de toekomst die hij nastreeft.
Mulhuijzens stijl is plechtig en symbolisch. De vertelling kent geen hoofdstukken, herhaalt bewust inzichten en hanteert een archaïsch aandoend taalregister. Dat vertraagt het tempo, maar versterkt het rituele karakter. Dit is literatuur die niet verleidt, maar uitdaagt.Het boek vervalt niet in een klassieke spanningsboog, maar cirkelt terug naar het begin en roept zo reflectie op. Het is een tekst die ruimte en tijd nodig heeft en niet zo gemakkelijk leest.
Binnen het oeuvre van Peter Mulhuijzen is Toekomst zijn meest expliciete roman. Waar eerdere werken spirituele vragen nog verkennen, kiest hij hier ondubbelzinnig positie. Liefde, angst en vertrouwen worden niet onderzocht, maar beleden. Dat maakt de roman thematisch helder. Toekomst radicaliseert wat al langer in Mulhuijzens werk aanwezig is en schuift van verkenning naar overtuiging.
Liefde als daad, vertrouwen als fundament
Uiteindelijk draait Toekomst niet om Alter Orbi’i, maar om Adams terugkeer. Wat hij leert, moet worden geleefd. Adam (niet voor niets heeft hij de naam van de eerste mens gekregen!) heeft geleerd om angst niet langer als leidraad te nemen en te kiezen voor moed. “Heb vertrouwen is de hoeksteen van ware liefde.” Die zin fungeert als sluitsteen van de roman — en als uitnodiging aan de lezer. Wie dat werkelijk begrijpt, ontdekt dat het paradijs niet buiten ligt, maar binnen handbereik is — een toestand die kwetsbaarheid en actie vereist.
De vraag die onder elke bladzijde voelbaar blijft, is ongemakkelijk eenvoudig: hoe leef je wanneer niemand je garandeert dat het goed zal aflopen? In een wereld die steeds harder, sneller en wantrouwiger wordt, kiest Toekomst voor vertrouwen als daad. Wie het boek dichtslaat, houdt geen antwoorden over — wel een richting, en de verantwoordelijkheid om die zelf te bewandelen. Het is een uitnodiging om het eigen hart, en daarmee de wereld, serieus te nemen.
—
Voor het eerst verschenen op Boekenkrant.com
Leesadvies voor jongeren
Dit boek is voor jou als je nadenkt over wie je bent en hoe je wilt leven. Toekomst laat zien dat kiezen voor vertrouwen en liefde moeilijk is, maar nodig. Geen simpel verhaal, wel eentje dat blijft hangen en je aan het denken zet.
3,5 sterren
Licht en duisternis als innerlijke krachten
Alter Orbi’i wordt bevolkt door figuren die functioneren als belichamingen van innerlijke krachten. Centraal staat koningin Bronwæyn. Op haar paleis staat Axia Vita — de waarde van het leven; het kernmotto van Alter Orbi’i. Zij belichaamt liefde als bestaanswijze: open, kwetsbaar en zonder behoefte aan controle. Bronwæyn is vertrouwen. Liefde betekent hier: vertrouwen, openheid en de bereidheid het eigen lot niet door angst te laten bepalen. Haar tegenpool is Narkouna, verbonden met Duisternis, wraak en machtshonger. Toch presenteert Mulhuijzen deze tegenstelling niet als een eenvoudig goed-tegen-kwaadverhaal. Adam ontdekt dat het kwaad dat hem verleidt, samenvalt met zijn eigen angsten, schuld en schaamte. In de figuren Hra-Maz’ad en Hra-In’am ontmoet hij zijn goede en zijn duistere zelf. Het kwaad blijkt geen autonome kracht, maar een overtuiging: de gedachte dat liefde zwakte is. Zoals de vertelling het scherp formuleert: “Haat is angst voor je eigen zwakte.”
Het Eenzijn-principe
Cruciaal in Toekomst is wat Mulhuijzen het Eenzijn-principe noemt: “Zonder de ander ben je niets. Je hebt elkaar nodig om te kunnen bestaan.” Adam leert dat zijn innerlijke verdeeldheid — tussen vertrouwen en angst — alleen kan worden geheeld door erkenning, niet door onderdrukking. Alter Orbi’i wordt zo een oefenruimte voor verbondenheid: liefde zonder de ander verwordt tot abstractie, eenheid zonder verschil tot leegte.
Vertrouwen als morele kern
Daarmee introduceert Toekomst vertrouwen als sleutelbegrip. Waar liefde vaak abstract blijft, krijgt vertrouwen in deze roman een scherpe morele lading. Vertrouwen betekent: durven leven zonder garantie, kiezen zonder zekerheid, handelen zonder de uitkomst te beheersen. Meerdere keren benadrukt Mulhuijzen dat angst ontstaat waar vertrouwen ontbreekt. Wantrouwen tegenover de ander, de wereld of het eigen hart vormt de voedingsbodem voor machtsmisbruik en destructie.
Dat vertrouwen is ook wat Bronwæyn belichaamt. Haar koningschap rust niet op gezag of dwang, maar op het vertrouwen dat een wezen dat leeft vanuit liefde geen controle nodig heeft. Wanneer zij besluit afstand te doen van de troon en een menselijk bestaan te verkiezen, samen met Adam, wordt duidelijk dat zelfs het licht niet buiten het risico van keuze staat. Liefde zonder vertrouwen is leeg; vertrouwen zonder risico betekenisloos.
Angst en liefde als levensdynamiek
“Angst en liefde vormen de eeuwigdurende dynamiek van het leven. Ze bepalen ook jouw leven.” In Alter Orbi’i brengt iedere bezoeker zijn eigen angsten mee; de vraag is niet of angst bestaat, maar wie het stuur in handen heeft. “Als je niet bewust kiest voor liefde, neemt angst het over.” Deze dynamiek krijgt concrete consequenties: angst leidt uiteindelijk tot vernietiging — van relaties, van de aarde, van toekomstmogelijkheden. Liefde daarentegen vraagt vertrouwen en durf, juist omdat zij geen garanties biedt. Zoals Bronwæyn laat zien: liefde en vertrouwen zijn geen luxe, maar overlevingsstrategieën.
Een spiegel voor onze wereld
De wereld van de mensen heet in het boek Emeralopia, afgeleid van smaragd, symbool voor leven, maar ook van ‘hemeralopie’, dagblindheid. De mensheid wordt het “Verblinde Volk” genoemd: technologisch vooruitstrevend, maar innerlijk stuurloos. Mulhuijzen verbindt deze verblinding expliciet met een verstoorde relatie tot natuur en spiritualiteit. “Wanneer de mensen de natuur en het spirituele met elkaar in evenwicht brengen, ontstaat harmonie.” Zo krijgt de roman een actuele lading: ecologische uitputting en wantrouwen worden niet politiek geanalyseerd, maar existentieel geduid. Wie zijn leefwereld beschadigt, beschadigt zichzelf; wie leeft vanuit angst, vernietigt de toekomst die hij nastreeft.
Mulhuijzens stijl is plechtig en symbolisch. De vertelling kent geen hoofdstukken, herhaalt bewust inzichten en hanteert een archaïsch aandoend taalregister. Dat vertraagt het tempo, maar versterkt het rituele karakter. Dit is literatuur die niet verleidt, maar uitdaagt.Het boek vervalt niet in een klassieke spanningsboog, maar cirkelt terug naar het begin en roept zo reflectie op. Het is een tekst die ruimte en tijd nodig heeft en niet zo gemakkelijk leest.
Binnen het oeuvre van Peter Mulhuijzen is Toekomst zijn meest expliciete roman. Waar eerdere werken spirituele vragen nog verkennen, kiest hij hier ondubbelzinnig positie. Liefde, angst en vertrouwen worden niet onderzocht, maar beleden. Dat maakt de roman thematisch helder. Toekomst radicaliseert wat al langer in Mulhuijzens werk aanwezig is en schuift van verkenning naar overtuiging.
Liefde als daad, vertrouwen als fundament
Uiteindelijk draait Toekomst niet om Alter Orbi’i, maar om Adams terugkeer. Wat hij leert, moet worden geleefd. Adam (niet voor niets heeft hij de naam van de eerste mens gekregen!) heeft geleerd om angst niet langer als leidraad te nemen en te kiezen voor moed. “Heb vertrouwen is de hoeksteen van ware liefde.” Die zin fungeert als sluitsteen van de roman — en als uitnodiging aan de lezer. Wie dat werkelijk begrijpt, ontdekt dat het paradijs niet buiten ligt, maar binnen handbereik is — een toestand die kwetsbaarheid en actie vereist.
De vraag die onder elke bladzijde voelbaar blijft, is ongemakkelijk eenvoudig: hoe leef je wanneer niemand je garandeert dat het goed zal aflopen? In een wereld die steeds harder, sneller en wantrouwiger wordt, kiest Toekomst voor vertrouwen als daad. Wie het boek dichtslaat, houdt geen antwoorden over — wel een richting, en de verantwoordelijkheid om die zelf te bewandelen. Het is een uitnodiging om het eigen hart, en daarmee de wereld, serieus te nemen.
—
Voor het eerst verschenen op Boekenkrant.com
Leesadvies voor jongeren
Dit boek is voor jou als je nadenkt over wie je bent en hoe je wilt leven. Toekomst laat zien dat kiezen voor vertrouwen en liefde moeilijk is, maar nodig. Geen simpel verhaal, wel eentje dat blijft hangen en je aan het denken zet.
3,5 sterren
1
Reageer op deze recensie
