verlatingsangst

Boek 21
.
Finse meisjes - Kira Wuck
.
Door de schitterende verhalenbundel ‘Duif en haan’ leer ik Wuck kennen. Op de foto’s die ik op het internet van haar vind, lijkt ze klein, donker en mysterieus. ‘Knikkerkoning’, haar debuutroman, las ik al eerder dit jaar. Ik vond het prachtig. De toon was heel helder. Een recensent in NRC vond het niet zo mooi en vond dat Wuck te veel ‘show’ en te weinig ‘tell’ liet zien en weinig voor de fantasie van de lezer overliet. Dat was het misschien ook, maar ik vond juist dat haar toon haar een manier gaf om over haar ouders te schrijven. Het afstandelijke was juist een middel om dichter bij de schrijver te komen. Dat is een beetje een contradictie.
.
In ‘Finse meisjes’ valt me al snel op dat de vorm van de gedichten in eerste instantie wat simplistisch is. Veel gedichten beginnen met een tijdsbepaling. Het lijken wel op miniverhaaltjes, bedenk ik me snel. Weer die vertellende toon. Zinnen die op metaforen lijken, lijken juist letterlijk genomen te moeten worden. Op het moment dat ik dat snap, raak ik een beetje verslaafd aan haar poëzie. De beelden zijn zo levensecht, zo dichtbij. Wuck toont zichzelf, is kwetsbaar, maar ook stoer. Is al te vaak afgewezen, maar lijkt het zelf over zich af te roepen. Verlatingsangst?
.
Dit gedicht wil ik graag met je delen:

Vertrek

Op de nachtpont spelen trompetten
de wind blaast resten uit mijn haar
handen grijpen ramen vast die maar niet dicht willen gaan

Een jongen op de oever zwaait mij wild gedag
ik ken jou niet, zeg ik
jawel zegt de jongen
we halen er een spiegeltje bij
als het niet beslaat -
dan ben je vertrokken

Mooi toch?