Biografische fictie

Ik heb de laatste tijd veel geromantiseerde biografieën gelezen waarin de schrijver een personage is. Een geschiedenis wordt onderzocht en daarop wordt een mening gegeven en de eigen gevoelens en gedachten van de schrijvers worden als een soort voice-over getoond. Wuck kiest voor een compleet andere benadering om het verhaal van haar ouders te vertellen; een alwetende verteller neemt de lezer mee in de levens van Anne en Otto. Het boek is daardoor een roman.
.
Het verhaal doet me denken aan ‘Het leven is vurrukkulluk’ (Amsterdam in de hippietijd) of aan ‘De tolk van Java’ (de hardhandige opvoeding van een Indische vader), maar dan anders. Het is gruwelijk en mooi, interessant en meedogenloos eerlijk. Ik voel me als lezer bijna een voyeur, want ik weet dat Wuck iets heel intiems laat zien. Ik denk aan de foto’s die ze moet hebben bestudeerd, de gesprekken die ze met familieleden heeft gevoerd, de herinneringen die ze zelf nog heeft aan haar roerige jeugd. Zojuist sprak ik mijn buurvrouw. Zij hoorde op de radio dat Wuck daar vertelde dat ze niet wilde dat haar Finse oma dit boek zou lezen. Begrijpelijk, want Anne leidde een leven dat een moeder niet voor haar dochter wenst.
.
In het laatste hoofdstuk introduceert Wuck zichzelf. Haar moeder is inmiddels een schim. Wuck wekt haar met dit schitterende boek tot leven. Als lezer ben je je inmiddels gaan identificeren met Anne en Otto, maar vooral met Jane, het alterego van Wuck. De familie lijkt herenigd en vormt toch een krachtig geheel. Als je als schrijver dit verhaal in je draagt, heb je naast de pech en het ongeluk dat het je leven waarschijnlijk bracht ook geluk dat je het op zo’n manier weer kunt geven. Dit verhaal móést verteld worden. Het boek is een ode aan de drie-eenheid van het jonge gezin.
.
Ik voorspel dat dit boek binnenkort op elke middelbare school wordt aangeprezen voor de boekenlijst. Het is een Coming of age verhaal en daarnaast ook loei goeie literatuur. Wat haal jij uit dit verhaal?