Kunst van het weglaten

Boek 25 en 26
.
Voor altijd voor het laatst en Het moest maar eens gaan sneeuwen - Tjitske Jansen
.
Ik probeer te leren hoe ik moet schrijven. Daarom lees ik ook zo veel. Het voelt juist om te zoeken in andermans werk naar mijn eigen schrijfstijl. Ik lees me zichtbaar een slag in de rondte om de zinnen te absorberen. Sommige zinnen echter vergeet ik liever snel. Met deze boeken van Jansen heb ik het gevoel dat ik aangesproken word. Ze vertelt haar verhalen in gedichten en een soort van korte verhalen of scènes. Tussen de regels lees ik haar schrijflessen. Én haar levenslessen. Het voelt een beetje als thuiskomen.
.
In haar debuutbundel ‘Het moest maar eens gaan sneeuwen’ staat haar jeugd centraal, maar ook haar leven tot dan toe wordt beschreven. Ze beschrijft sprookjes in dichtvorm, maar laat ook haar romantische en kwetsbare aard zien in gedichten als ‘De idioot op het dak’.
.
In ‘Voor altijd voor het laatst’ schrijft Jansen miniverhaaltjes die samen een verhaal vormen. Ik kom weer veel te weten over haar jeugd. Ik word haar jeugd. Ik zie mijn eigen jeugd voorbijkomen. Jansen is zo open over zichzelf dat ze transparant is. Ze laat alles weg dat weg kan. Het verhaal is een vorm, waarin Jansen zich vrij kan bewegen. Het lijkt alsof de vorm belangrijker is dan het verhaal en dat ze toevallig toch best wel belangrijke thema’s aansnijdt, achteloos, alsof het eigenlijk niet noemenswaardig is. Vrijheid is waar ik aan denk. Haar woorden hebben een hypnotiserende werking op me. Zondag ben ik aanwezig bij het online evenement van Bosch en De Jong waar Jansen zal voordragen en een schrijfworkshop zal geven. Ik kijk ernaar uit.