Theaterstuk

Boek 2
.
Ik heet Lucy Barton - Elizabeth Strout
.
Ook al is dit boek nog maar vier jaar oud, het leest als een klassieker. De vertelvorm is erg bijzonder: Lucy vertelt het verhaal alsof zij dit boek schrijft. Strout geeft haar haar woorden, maar zo voelt het niet. Het voelt alsof Lucy Barton door Strouts pen haar verhaal vertelt. Alsof Strout niet bestaat. De verteller spreekt de lezer direct aan. Ze twijfelt, weegt haar woorden, doet er dan nog een scheutje bij. Ze schenkt, proeft, geeft nog wat meer; als lezer hang je aan haar lippen.
.
Ik begrijp goed dat dit boek voor het theater is bewerkt. Ik zie al voor me hoe Lucy haar leven met het publiek deelt. Ze is een interessante vrouw. Ze is timide en een beetje bleu. Het verhaal gaat vooral over haar band met haar moeder. Haar jeugd was zwaar en de Bartons waren erg arm. Als enige uit het gezin gaat ze studeren en weet ze los te komen van haar achtergrond. Het lijkt of ze hen heeft achtergelaten. Als ze in het ziekenhuis terecht komt en hier lange tijd moet verblijven, komt haar moeder langs. Ze blijft een tijd tot ze ineens weer weggaat. Tijdens het bezoek wordt de band tussen de twee duidelijk. Deze is broos, maar toch wel liefdevol.
.
Ik kan niet precies uitleggen in zo’n klein stukje tekst wat het boek interessant maakt, maar dat het dat is, weet ik zeker. Het is alledaags en bijzonder. Licht en tegelijkertijd alleszeggend. Heel fijn.