Lichaam als leidraad

Een burn-out is volgens Hofstede misschien geen aandoening van opgebrand zijn, maar van weggedrukt worden door een regen van prikkels. Die regen van prikkels kun je ook laten stoppen. Daar schrijft ze over in dit prachtige essay. De herontdekking van het lichaam geeft verschillende redenen waarom we de relatie met ons lichaam opnieuw zouden moeten bekijken.
.
Er zijn vijf hoofdstukken met overwegingen. Vooral het laatste hoofdstuk raakte me. Hierin wordt de vrouw verbonden aan haar lichaam: een paleis waaruit niet te ontsnappen valt en dat je ook nog eens goed moet beschermen en verdedigen. Je kunt als vrouw jouw vrouwelijkheid niet zo makkelijk verstoppen voor de blikken vol lust van mannen die menen dat jouw lichaam aan hen toebehoort. Het raakt me omdat je als vrouw altijd moet nadenken over wat je zegt en tegen wie omdat mannen weleens zouden kunnen denken dat je iets van ze wilt. Als zeventienjarige leerde ik mezelf te fietsen als een jongen. Als ik dan ‘s avonds laat over de dijk fietste, zou men denken dat daar een jongen fietste. Geen hulpeloos, fragiel meisje. Ik vind het echt heel erg dat wij vrouwen ons nog steeds moeten wapenen tegen de werking die ons eigen lichaam op anderen kan hebben.
.
Hofstede meent dat wandelen, hardlopen en meditatie goede middelen zijn om een burn-out op afstand te houden. Daarnaast pleit ze ook voor niksen en om je lichaam niet te overvoeren met geboden. Nou ja, lees het zelf maar. Wederom een dikke vette aanrader.