Dromerig drieluik

Boek 28
.
De rode os- Marijke Langelaar
.
Ik laat mij graag meevoeren in een verrassend verhaal. Ik dompel me onder in de inktpot van de schrijver; word de letters die hij of zij schrijft. In de drie delen van dit weergaloos mooie boek laat ik dat toe. Steeds een beetje meer.
.
In het eerste deel is de ik-persoon een meisje met een vader, een moeder, een bijna-geboren broertje en een oma. Als moeder rust nodig heeft, logeert ze een tijdje bij haar oma en Pien, die ze ‘s nachts eens op oma aantreft. Het verhaal kabbelt, maar de zinnen zijn zo mooi, de woordkeus is zo treffend, dat ik me compleet mee laat voeren.
.
Het tweede verhaal is grappig. De toon is die van een jonge vrouw. De zwaartekracht valt weg. Gelukkig is daar Vogel, een jonge man, in wie ze een partner vindt. Ze helpen elkaar door deze ramp heen. Binden zichzelf vast, spijkeren meubels in de vloer vast en redden een jonge activiste. Er zit iets spiritueels in dit verhaal en het geeft een inkijkje in de jeugd van Langelaar, tenminste, dat vermoed ik.
.
In het laatste verhaal zit zo veel kracht dat ik het eigenlijk in een ruk uitlees. Het is een ode aan het dierlijke in de mens, de vrouw die zich losmaakt uit haar keurslijf. Je zou het kunnen lezen als een feministisch pamflet. Ik heb zin om het voor te lezen. De vibratie die Langelaar erin legt is voelbaar.
.
Langelaar gebruikt woorden als woekeren en mensen die doodgaan verdwijnen in de kier. Mensen zijn dieren of planten en hebben ledematen die weer bevestigd moeten worden. Dit zijn natuurlijk allemaal metaforen, maar zo leest het niet altijd. Het leest als een sprookje. De drie delen druipen van beeldspraak zonder dat dit vervelend wordt. Het boek is opwindend en de drie delen zijn los te lezen. Toch hebben ze overeenkomsten en is het ook de bedoeling dat je ze in de juiste volgorde leest.
.
Dit boek is een aanrader voor de fans van Daisy Johnson, Cynan Jones en Margaret Atwood. Het is magisch-realistische poëzieproza. Zoiets.