Vertelkunst

Fragmentarisch, zo zou ik de schrijfstijl in dit debuut van Jones noemen. Heden, verleden, toekomst, personaal en ik-perspectief, alles loopt door elkaar in dit bijzondere boek. Ik verwacht constant een knal, een plotwending, iets dat de druk van de ketel haalt. Pas als ik het boek uitlees en de epiloog lees, begrijp ik het verhaal. Wauw.
.
Het boek, dat helemaal niet zo dik is, beschrijft het leven op de boerderij van Gareth en zijn vrouw Kate. Een koe bevalt van een dood kalf en een drachtige koe is weggelopen. Het verhaal schakelt tussen deze zoektocht en een aantal verhalen uit het leven van Gareth en Kate. Ik krijg dan ook het idee dat Jones voor dit debuut vast vaak verhalen moet hebben geschreven en daar niet van los kan komen. Het vlechtwerk is ingenieus, maar de anekdotes leiden me soms wat af. Wees gerust, later wordt duidelijk waar deze verhalen op berusten.
.
De sfeer in het boek lijkt op de sfeer uit films van Lars von Trier of David Lynch. De droogte is voelbaar, het leed is onoverkomelijk. Mijn opa en oma hadden ook een boerderij en ik dwaal tijdens het lezen af naar die plek, naar mijn oma die ondanks haar zware leven toch heel oud is geworden. Zij overleed afgelopen herfst en haar verhalen leven voort in haar nog levende kinderen en kleinkinderen. Waarom heb ik nu ineens over mijn oma? Nou ja, lees dit boek ook maar gewoon. Sla vooral de epiloog niet over.