De eenzame wolf

Een puzzel van minimaal 1000 stukjes. De afbeelding is voornamelijk wit, want het heeft gesneeuwd. We zien een wolf die naar twee mensen kijkt. Daarachter zien we een groepje mensen dat ook kijkt: naar de wolf of naar het tweetal. Heel langzaam sorteer je de stukjes en zoek je wat waar hoort. En dan na een paar uur ploeteren en zoeken, raak je in een cadans; de puzzel lijkt zichzelf te leggen. Zo voelt het lezen van dit boek: als een puzzel die zichzelf legt.
.
Schimmelpfennig schrijft een boek over een aantal mensen wiens verhalen uiteindelijk met elkaar verweven raken. Het verhaal speelt zich af in Berlijn en een klein deel ook in Polen. Twee jongeren vluchten van huis. Het is winter en het sneeuwt. Er wordt een wolf gezien door een Poolse man die onderweg is naar Berlijn waar hij met zijn vriendin woont. Die wolf is ook onderweg naar Berlijn. Meerdere mensen zien hem (of haar). Een wolf in de stad, die moet wel hondsdol zijn.
.
De levens van de mensen uit dit boek zijn zwaar, maar niemand benoemt dat. Ze leven gewoon en accepteren het. De schrijver beschrijft een aantal dagen uit hun leven en soms kom je dan iets te weten over hun gevoel, maar vaker blijft het gissen. Eigenlijk leest dit verhaal als een film, je weet wel, zo’n filmhuisfilm. Zo’n trage, waar de regisseur een sfeer wil weergeven. De wolf is er vooral om je aandacht vast te houden of om je iets vertellen. Iets over eenzaamheid misschien. Schimmelpfennig schrijft een heel lang kort verhaal dat je ook best in twee a drie uur uit kunt lezen. Heerlijk voor een zaterdagmiddag. Wat te drinken en wat lekkers erbij en je bent weer even onder de pannen.