Water en vuur

Boek 22
.
Het einde van de oceaan - Maja Lunde
.
Van dit boek had ik hoge verwachtingen. In het begin was ik dan ook een beetje teleurgesteld, want ik had een ander verhaal verwacht: meer dystopie, minder psychologie. Er worden twee personages gevolgd: Signe, die in 2017 vanuit Noorwegen naar Frankrijk zeilt en David die in 2040 samen met zijn dochter Lou vlucht voor de brandende aarde en in een vluchtelingenkamp terechtkomt.
.
Het verhaal van Signe is het deel dat me in eerste instantie soms wat teleurstelt. Signe is een vrouw van in de zestig die terugkijkt op haar leven, op haar jeugd in de bergen van Noorwegen waar de aanleg van een waterkrachtcentrale het huwelijk van haar ouders ontwricht. Doordat ze terugkijkt op haar jeugd, lees je ineens drie verhalen, in plaats van twee. Dat vond ik soms wat verwarrend of in ieder geval irritant.
.
Davids verhaal is daarentegen ontzettend boeiend. Hij is gevlucht voor een brand die de stad waarin hij met zijn vrouw en twee kinderen woonde verwoestte. Zijn vrouw en zoon is hij kwijtgeraakt en in het vluchtelingenkamp wacht hij op hen. Lunde is voor dit boek naar Athene gevlogen om daar rond te kijken in een bestaand vluchtelingenkamp. De beschrijvingen zijn dan ook levensecht: de verschrikkingen zijn voelbaar.
.
Het verhaal van Signe wordt echter ook interessanter en ik droom zelfs letterlijk van haar verhaal. De verhalen van de twee protagonisten komen samen. Lunde werkt mooi toe naar het eind van het verhaal. Ik denk dan ook dat dit boek ook geschikt is voor jongere of minder geoefende lezers. Lunde heeft nog drie boeken geschreven over het klimaat en de vier boeken samen vormen haar klimaatkwartet. Je begrijpt vast dat ik de andere drie ook zal willen lezen.
.
Voor de liefhebbers van de MaddAdamTrilogie van mijn heldin Margaret Atwood.