Zijn reis naar de vrijheid...

Eindelijk heeft August Desmedt beslist een punt te zetten achter zijn vreugdeloos huwelijk met Dorothea. De spreekwoordelijke druppel kwam er na een zoveelste ruzie. Dorothea is de baas, de leider. August kan het niet meer opbrengen. Hij heeft alles tot in detail gepland. Het wordt zijn reis naar de vrijheid. Met zijn koffer vertrekt hij voor dag en dauw om de trein te nemen naar Amsterdam. Wat kan er misgaan?

Beirnaert schrijft soepel en to the point. In ware Agatha Christie-stijl – met een knipoog naar Hercule Pierot – zet hij De koffer neer. Net als in de boeken van Christie blijft alles mysterieus en is niets wat het lijkt. Het verhaal kabbelt rustig verder en stukje bij beetje leer je de personages kennen. Dorothea is een dominante vrouw waar je à la minute een hekel aan hebt. In August zie je direct de sul die zich door zijn vrouw jarenlang geestelijk laat mishandelen. Dat zijn goed georganiseerde escape compleet de mist in gaat zie je zo aankomen en dit zorgt voor hilarische situaties.

Hoewel het even wennen is aan de schrijfstijl wist deze auteur me te boeien! Echter is er van echte spanning geen moment sprake. Eens voorbij de tweede helft kun je daarentegen wel over commotie spreken, omdat het verhaal plots een heel andere wending krijgt.

'De koffer' is schrijnend en humoristisch tegelijk. Hoe kan iemand zich zo laten vernederen? Het is omdat het verhaal geschreven is vanuit verschillende perspectieve dat Beirnaert het bijna acceptabel maakt dat August doet wat hij doet.

Een aangenaam debuut dat me ettelijke uurtjes ontspannen leesplezier heeft verschaft.