Verbluffende plot die even blijft nazinderen

Traditiegetrouw vieren Frederik en Nina oudjaar bij Max en Lollo, maar deze keer zonder hun tienerdochters Smilla en Jennifer. Die feesten samen met hun vrienden en vriendinnen aan de andere kant van de stad.
Op nieuwjaarsdag blijkt dat Jennifer verdwenen is. Zij vertrok vroegtijdig op het feestje, maar is nooit thuis aangekomen. De politie wordt ingeschakeld. In de dagen die daarop volgen groeit de onzekerheid, gedragen zowel Frederik als Max zich vreemd en weet niemand wie hij wel of niet kan vertrouwen.

Vriendschappen en huwelijken komen op de helling te staan. Waar is Jennifer en wie heeft het antwoord?
Een ding is zeker: Dit nieuwjaar verandert alles en wordt niets nog wat het ooit is geweest.

Stehn vertelt vanuit drie perspectieven – Frederik, Nina & Lollo. Waar de één stopt met reflecteren, gaat de volgende verder. Daardoor heb je als lezer steeds een stapje voor. Met de nodige flashbacks kom je over beide gezinnen steeds meer te weten. Hun geheimen komen stilaan boven dobberen.

Toch komt er pas echt vaart in het verhaal als je al ruim over de helft van het boek bent. Stehn dropt daar een bommetje: Hoe goed kent Lollo haar dochter eigenlijk? Vanaf dan wordt het moeilijk om het boek weg te leggen.

Stehn schrijft vlot en helder en heeft met 'Een gelukkig nieuwjaar' een intrigerend verhaal vol oordelen, aannames en schuldgevoelens neergezet. Dit is geen tenenkrommende thriller, zelfs niet echt spannend te noemen, maar het geheel bezorgt je wel een onderhuidse beklemdheid. Dat gevoel van onmacht als je kind verdwenen is. Die geheimzinnigheid. De puberproblemen. En last but not least: de karakters vol emotie. Het lijkt of je binnendringt in het leven van elk personage. Je kunt je inleven in elk van hen. Het verdriet, de angst, het rauwe…

De uiteindelijke plot liet me verbluft achter en bleef nog even nazinderen.

4 dikke sterren!
Godt nytt år