Laat deel 2 maar komen! - 3,5 ster

Recensie door Muriel Verhulst

“Dit is het verhaal van de neergang van een uitverkorene.” Zo opent Carissa Broadbents nieuwe duologie die zich afspeelt in dezelfde vampierwereld als die van Oraya en Rainh. Waar het eindigde in 'The Ashes and the Star Cursed King' gaat dit deel verder met Mische. Dat zij de troonopvolger van het Huis van Schaduw doodde omdat hij haar tot vampier wendde, kon niet zonder gevolgen blijven. Ze koos ervoor alleen verder te gaan om haar vrienden te beschermen.

Mische verloor alles toen ze in een vampier werd veranderd: haar thuis, haar menselijkheid, haar dierbaren en de liefde van de Zonnegod aan wie ze haar leven had gewijd. Nu staat ze op het punt haar leven te verliezen in het politieke web van het Huis van Schaduw. Verraad en wraak zijn in deze Schaduwwezen-bloedlijn geen onbekende bezigheid. Wanneer Asar, de bastaardprins, haar executie voor de moord op de troonopvolger verijdelt, dwingt hij haar hem te vergezellen op een levensgevaarlijke missie. Hij is Schimmenstrijder en Dodenbezweerder, en van de godin Nyaxia kreeg hij de opdracht om de god van de Dood, Alarus, tot leven te wekken. Dat de goden er een eigen agenda op nahouden ondervindt ook Mische. In ruil voor haar leven en uit loyaliteit aan haar Zonnegod vergezelt ze Asar op zijn missie.
Hun reis voert hen door de gangen van Morthryn die naar de onderwereld leiden, waar stervelingen niet thuishoren. Langs vijf Heiligdommen, telkens een laag dieper, zoeken ze een relikwie van Alarus. Om een ritueel te kunnen uitvoeren moet Asar ze alle vijf verzamelen. Opgejaagd door wraakzuchtige geesten en geconfronteerd met geesten uit het verleden wordt Mische’s loyaliteit zwaar op de proef gesteld. Maar het grootste gevaar is de aantrekkingskracht tussen haar en Asar, en de verleidelijke roep van de duisternis.

Carissa Broadbent’s wereldopbouw is opnieuw meesterlijk. De onderwereld voelt tastbaar, de sfeer is duister en magisch. Ik hou van haar schrijfstijl: vlot en beeldend, alsof een camera het verfilmt en tot leven wekt.

Het boekopbouw in zeven delen is thematisch; van Leven tot Dood, met daartussen de vijf Heiligdommen: Lichaam, Adem, Geest, Geheimen en Ziel. Maar de intermezzo’s zijn één van mijn favoriete delen, want de alwetende vertelstem geeft je inzicht in Mische’s verleden en de intense rol die de Zonnegod Atroxus speelt.

Mische en Asar zijn tegenpolen. Zij, licht en onbaatzuchtig; hij duister en ondoorgrondelijk. Asar, een bastaard vampierprins, heeft een gewelddadige reputatie en dat weerspiegelt zich in zijn uiterlijk. Mische is dan wel een gewende, maar er heerst in haar geen bloeddorst zoals van een typische vampier wordt geacht. Ondanks het verlies van haar menselijkheid en de liefde van haar Zonnegod blijft ze licht opzoeken in de duistere wereld van het vampier-zijn. Broadbent omschrijft mooi hoe Mische Asar leert te appreciëren, maar dat ze door haar loyaliteit aan haar Zonnegod een geheim voor hem verbergt. De innerlijke strijd die zij, maar ook Asar, voeren is een doorlopende lijn in het verhaal. Hun romance is een slow-burn en Broadbent weet die spanning geloofwaardig op te bouwen. Naast Mische en Asar zet Broadbent nog een nieuw hartveroverend personage in de onderwereld neer, van wie ik de naam niet zal verklappen.

De dynamiek tussen Mische en Asar is het sterkste punt van het boek, want op gebied van plotwendingen ben ik teleurgesteld. In tegenstelling tot het turbulente verhaal van Oraya en Rainh blijft dat hier eerder vlak. De rijke omschrijvingen vertragen het tempo, maar het is vooral de herhaling in elk Heiligdom waardoor mijn aandacht verslapte. Alles wordt gezien vanuit Mische’s perspectief en ik concludeer dat dit boek vooral draait om haar innerlijke strijd, morele keuzes en complexe relaties.

Met een zucht sloeg ik de laatste bladzijde om en bekeek de prachtige boekcover met rood, oranje en zonnegoud. De details weerspiegelen de essentie van dit verhaal. Ik slaakte een zucht, want ja, op het einde kwam er wél een geweldige plottwist die veel openingen geeft. Dit boek is de zorgvuldige opbouw naar een veel grootser opzet, en een geliefd personage uit de vorige reeks (wie ik nu niet ga noemen) duikt verrassend op. Hoef ik nog te zeggen dat ik al uitkijk naar deel twee? ;-)