Romeo en Paris

'Nieuwe Maan' is het tweede deel uit de populaire 'Twilight saga' van Stephenie Meyer. Ik zag een aantal jaar geleden de eerste films uit de serie en sindsdien heeft Twilight een bepaalde aantrekkingskracht op mij. Vorig jaar heb ik 'Twilight' en het net uitgekomen 'Midnight Sun' (deel één vanuit Edward) gelezen en daar heb ik erg van genoten, dus besloot ik nu verder te gaan met 'Nieuwe Maan'.

Aan het begin van 'Nieuwe Maan' is Bella's leven precies zoals ze het wil hebben. Ze is samen met haar zielsverwant Edward Cullen, die een bloedmooie vampier is, en ze voelt zich ook thuis in de familie van de Cullens. Bella is gelukkig tot er iets misgaat op haar verjaardagsfeestje en Edward besluit om samen met zijn familie Forks en dus Bella te verlaten. Voor mijn idee begon het boek pas echt vanaf toen, want er werd de hele tijd toegewerkt naar dat punt.

Bella wordt zwaar depressief zonder haar Edward. Ik vind persoonlijk dat Meyer heel goed heeft omschreven hoe zo'n depressie voelt, hoe de pijn echt is. Voor mij voelde het nogal pijnlijk om te zien hoe leeg Bella's leven was zonder Edward, want ze had naast hem eigenlijk niets om echt voor te leven totdat Jacob, de zoon van een vriend van haar vader Charlie, haar weer een beetje tot leven bracht. Ik vond het erg mooi om te zien hoe Bella langzaam weer een beetje hoop kreeg en ging leven. Hoe Jacob haar meenam en haar weer wat liet opbloeien en ze ontwikkelen een mooie band samen.

Een van de mooie dingen uit dit boek vind ik de manier waarop vriendschap beschreven is. Vrienden kunnen zoveel betekenen in je leven. Je kan oprecht heel erg van ze houden en alles voor ze willen doen en je kunt zo hecht zijn dat je vrienden net je broers zijn. Ik vind het heel mooi hoe de vriendschappen in dit boek zijn voorgegeven. Ze geven het verhaal en het leven van Bella wat kleur.
Liefde, vriendschap, pijn en bovennatuurlijke elementen staan centraal in dit boek.

Een ander punt wat ik mooi en interessant vond is hoe Stephenie Meyer het verhaal van Romeo en Juliet metaforisch gebruikt in dit verhaal. Bella is Juliet, die haar zielsverwant Romeo kwijt is, omdat hij haar verlaten heeft. Juliet is zwaar ongelukkig zonder haar Romeo en ze zal hem nooit kunnen vergeten, maar dan komt Paris langs en haar Paris is juist heel lief, warm en vriendelijk. Natuurlijk zal Juliet nooit van Paris kunnen houden als van Romeo, maar al zou ze maar een klein deel van de liefde voor Paris voelen als ze voor Romeo voelt, is dat dan niet genoeg?

Over het algemeen heb ik wel van dit boek genoten, maar er waren een aantal punten waarom ik het maar drie sterren heb gegeven: Bella irriteerde mij soms een beetje. Ze denkt heel veel en ze voelt heel veel, maar ze uit de dingen die ze denkt niet en ze verwoord alles anders, terwijl ik graag zou zien dat ze de pijn die ze voelde gewoon zou uitspreken, want dat is de waarheid. Ze vergeeft zo snel, terwijl ze daarbij de pijn die ze maanden heeft gevoeld gewoon aan de kant zet alsof het niets is. Ook is Bella er soms zó stellig van overtuigd dat bepaalde dingen zo zijn, terwijl dat niet is en Bella's stelligheid eigenlijk nergens op gebaseerd is. Ze meent het zo zeker te weten, terwijl ze het fout heeft.
Doordat ik de film had gezien wist ik in grote lijnen al wat er zou gaan gebeuren en daardoor was voor mij de spanning van het verhaal laag. Dit ligt niet zozeer aan het boek, maar het heeft mijn leeservaring wel minder leuk gemaakt.

Ik ga zeker nog de overige delen uit de serie lezen, want toch heeft 'Twilight' gewoon iets. Het heeft een bepaalde soort mysterieuze air om zich heen, wat ik niet bij veel andere boeken ervaar, waardoor ik heel erg nieuwsgierig ben om verder te lezen.