Kan één enkele priester zich staande houden tegen de Russische maffia en de Finse dorpsbewoners?

“I’m driving a dead man’s snowmobile along a snow-covered road in a remote eastern-Finnish village.” Dat zou een briljante eerste zin voor een boek zijn geweest. Hoewel het begin dat Antti Tuomainen koos ook niet slecht is. Helemaal niet slecht. Wat is er beter dan een over-de-top thriller met een enkele ex-militaire priester die het opneemt tegen de Russische maffia en alledaagse Finse dorpelingen? Klinkt vergezocht, maar op de een of andere manier geloof ik het helemaal. De schrijfstijl is zodanig dat je het verhaal accepteert voor wat het is en de humor en de slimme opmerkingen helpen daarbij. Joel is een erg coole priester. Geen genade voor degenen die met hem rotzooien.

Joel is de enige persoon die echt tot leven komt in dit boek. De andere personages in het boek zijn niet uitgewerkt, wat alleen maar bijdraagt aan het sentiment van ‘Joel tegen de onbekende vijand’ (of nog dramatischer: ‘Joel tegen de wereld’). Hij luistert de hele dag naar andermans problemen als priester en twijfelt aan god na wat hij in de oorlog heeft gezien. Maar gelukkig voor hem is zijn kijk op het leven zodanig dat hij accepteert dat mensen in verschillende dingen geloven en dat geloven in wat je graag doet en waar je van houdt ook geloven is.

Hij ziet het luisteren als een voorrecht, maar de reden daarvoor is een beetje triest hoewel niet zonder hoop. “For the duration of our conversations I don’t have time to think about my own problems. But after each session I realise I’ve learned more about myself, and I feel more grateful, either for my life in general or for something specific.” Het is indrukwekkend hoe hij de moed verzamelt om met zijn vrouw over de zwangerschap te praten, ook al eindigt het gesprek in een anti-climax. Maar we krijgen een tweede poging. Joel en zijn vrouw zijn goed op elkaar ingespeeld in de manier waarop ze met elkaar praten.

Ik benijd Joel niet: hij woont in een dorp waar ik het niet lang zou uithouden en hij heeft te maken met een vrouw waar hij heel veel van houdt maar die nu zwanger is van een andere man. Bovendien moet hij de meteoriet beschermen, want daar kunnen ze geen beveiligingsteam voor missen. Het is maar een miljoen euro waard… wie kan het wat schelen, ik accepteer het.

Dit is een zeer actievolle thriller die donkere misdaad combineert met donkere humor. De actiescènes zijn goed geschreven. Op een gegeven moment krijgt de scherpe humor je te pakken en begin je zelf ook zinnen te formuleren zoals “als de vloer van een auto een meteoriet kan stoppen, wat is dan sterker, de meteoriet of het ijs?” Die zin is totaal onlogisch, maar ik vind hem grappig en ik denk dat Joel het daar wel mee eens is.

Little Siberia speelt zich af in Oost-Finland bij het Hurmevaara-meer, een fictief meer op zo’n 20 kilometer van de Russische grens. En zoals de Rus zegt over dit koude, godvergeten achterland (en hij zou het moeten weten): “This … this place is like Siberia. Nothing works the way it’s supposed to. Nothing is certain. This is like … a smaller version of Kamchatka. It’s Little Siberia.” Vandaar de titel van het boek.

Wanneer Joel zegt “I only know one direction I want to take. It’s the direction that’s been given to me,” klinkt het vrij inspiratieloos. Toch komt hij non-stop in actie om te vechten voor waar hij in gelooft en voor degenen die hij liefheeft. Hij zit niet stil.

Ik heb genoten van de schrijfstijl en het gevoel voor humor van de auteur, dus ik zal zeker zijn andere boeken opzoeken. Geef me alsjeblieft nog een boek met een zeer onwaarschijnlijk startscenario waarbij onze antiheld tegen alle verwachtingen in wint. Laten we samen Finland verkennen. Want “I have stepped into the unknown, and never again will I step… on familiar territory.”