Oubollig gebabbel

Ik zag een poosje geleden dat iemand geen sterren had gegeven aan een boek. Dat wilde ik ook maar Hebban eiste het van me. Eén ster dus, maar in feite geen
Ik hou van Noorwegen, ben erdoor betoverd, heb er voortdurend heimwee naar. Ik verheugde me op dit boek.

Gerrit Jan Zwier is een oeverloze kletsmajoor die het liefst anekdotes vertelt. Waarschijnlijk hoort hij zichzelf graag praten.
De schrijver is antropoloog en geograaf staat op de achterkant van het boek. Geen natuur- en landschapsliefhebber. Dat blijkt uit alles. Nergens geeft hij er blijk van dat hij is geraakt, wordt betoverd door het landschap en de natuur.
Veel plaatsen waar hij is geweest, ken ik. Hij gaat er gewoon aan voorbij, zoals ik vaak wandelaars tegenkom die geen oog hebben voor hun omgeving maar vrolijk babbelend alleen naar elkaar en naar de grond kijken.
Verder is het een hapsnap boek. Geen aaneengesloten vertelling.
Een groot deel van het boek gaat over Spitsbergen. Zeker, het hoort bij Noorwegen maar het is Noorwegen niet.
Nergens vertelt de schrijver een aaneengesloten verhaal. Verbeeld je je net dat je in een prachtig natuurgebied bent, begint hij over iets dat hij in Nederland heeft meegemaakt. Tja, dan ben je mij kwijt.

Oubollig gebabbel. Ik dacht dan ook dat het een boek uit de zestiger jaren was, maar nee, het verscheen in 2012.
Het NRC noemt Zwier een begenadigd verteller. Trouw is al even lovend.
Prima boek voor de volgende oudpapieractie.