Op goed geluk

Het lezen van een boek van Ian McEwan is als deelnemen aan een loterij: je weet nooit wat het resultaat zal zijn.
ik heb inmiddels al een aantal boeken van hem gelezen. Sommige vond ik briljant en gaf ik vijf sterren zoals Aan Chesil Beach, Zaterdag en De kinderwet. Andere gaf ik één of twee sterren. Een middenweg schijnt er niet te zijn.
Meerdere recensenten worstelen met de grote verschillen in zijn oeuvre. Eigenlijk is dat een verdienste van de schrijver, immers, hij bedient zich van zeer uiteenlopende thematieken en stijlen. Het is ook een verdienste dat McEwan nooit voldoet aan verwachtingen van de lezer.

Echter, om voor dit boek de Booker Prize toe te kennen, of, zoals Nederlandse kranten, dit boek te kwalificeren als één van de mooiste romans van de laatste jaren ( Volkskrant ) of de techniek van het spannende boek tot ijle hoogten ( Parool ), gaat me werkelijk te ver. Anderzijds, om dit boek een prul te noemen, zoals twee recensenten op Hebban doen, vind ik ook een beetje teveel van het goede. Grappig vind ik dat sommige recensenten in de wiek schoten omdat Nederland in een kwaad daglicht is gesteld.

Ik vind dit boek vooral oppervlakkig omdat geen der personages goed is uitgewerkt en er wel erg veel clichés aaneengeregen zijn. Wellicht vond McEwan dat niet nodig voor een satirisch verhaal - roman zou ik het niet willen noemen - omdat dat er niet toe doet. De schrijver neemt van alles op de hak, met name snobisme en schijnheiligheid, die van alle tijden zijn. Het verhaal is flinterdun en ik kan me voorstellen dat ook dat bij satire hoort maar mij ligt het niet..
Ik vond het lezen van dit boek vooral tijdverspilling. Eén ster voor de moeite van het schrijven en, vooruit, nog één voor de creativiteit van de schrijver.