Een tegenvaller

Antjie Krog ( 1952 ) is een Zuid-Afrikaanse schrijfster die wereldwijd bekendheid geniet. Heeft ze nu haar laatste boek geschreven?
Dit boek is een afscheidsboek van haar moeder, Dot Serfontein, die zelf ook schreef. Beiden stelden dit boek samen.
Het boek begint veelbelovend en ik ga er eens echt voor zitten:
"Na bijna een jaar in het buitenland is het mijn eerste bezoek aan de Vrystaat. Terwijl ik de huurauto vanaf de Bram Fischer-luchthaven in noordelijke richting de N1 op rijd, werpen mijn ogen zich als verbeten minnaars op het landschap van mijn jeugd. De horizon is een en al winterlucht, gras en geoogste maisakkers. Al mijn zintuigen zet ik in om de verblindende vlasblonde vlakten met hun graspluimen met het zachte, door de rijp gebleekte zaad op te snuiven, te strelen, te vangen. Je hoort weleens zeggen dat het menselijk lichaam maar één landschap waarachtig kan liefhebben.
Ik zet de wagen aan de kant van de weg, draai de raampjes open, barst uit mijn voegen, steek mijn voelsprieten uit en neem een diepe teug van de zuivere, winddroge lucht. Zelfs de voorbijdenderende vrachtauto's kunnen mijn ontspannen ledematen niet deren.
Tijdens de twee uur durende rit begroeten mijn lievelingsplekken mij als nauwe verwanten."

Oké, denk ik, Krog kan schrijven, heel mooi schrijven. Ik ben meteen voor haar gewonnen en dat is een meevaller want ik had nog nooit iets van haar gelezen.
Maar dan neemt het boek een heel andere wending, niet meteen maar geleidelijk aan. Krog bezoekt haar oude moeder van wie ze houdt maar met wie ze ook een ingewikkelde relatie heeft: moeder is namelijk een representante van de Boeren: christelijk, behoudend en voorstander van de apartheid. Antjie is progressief, niet gelovig en een fel tegenstandster van de apartheid. Desondanks is hun relatie hecht.
In het boek volgen we de moeder op weg naar haar einde en Antjie is daar tamelijk onbewogen onder. We lezen teksten van moeder afgewisseld door teksten van de dochter. Daar tussendoor staan verslagjes van verpleegkundigen/ thuiszorgmedewerksters die de aftakeling van moeder registreren.
Er staan foto's in het boek, vooral van moeder. Hier en daar een gedicht in het Afrikaans, wat ik erg leuk vind want ik vind het een interessante taal.
De meeste verzorgenden zijn zwarte vrouwen. Moeder moet daar erg aan wennen.
In het boek wordt veelvuldig heen en weer gesprongen in de tijd wat ik in dit geval hinderlijk vind omdat er een duidelijk proces wordt geschetst, dat van het naderende einde.
Nee, ik ben niet onverdeeld positief over dit boek en hoe het is samengesteld maar het heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar meer werk van Krog, want, schrijven, dat kanze gezien de eerste bladzijde van haar ( laatste? ) boek.