Tijdloos

Mijn biblioteek laat het weer eens afweten, dus ik zoek mijn toevlucht tot mijn boekenkast. De tiendelige serie van het duo Sjöwall en Wahlöö heb ik de afgelopen weken herlezen en met veel plezier. De serie verscheen in de zestiger jaren. Stokoud dus maar nog steeds fris, omdat de schrijvers uitstekende maatschappijcritici waren. De kritiek van toen is ook de kritiek van nu. Niets nieuws onder de zon. Bovendien schreven zij met veel humor en bleven ze, ondanks zware thematiek, bijna altijd lichtvoetig.

Ik licht er één boek uit, het laatste deel, De terroristen. Het is het dikste boek en bevat twee casussen, met uiteraard een verband tussen beide.
Deel tien dus en ik vind het het beste deel, om meerdere redenen.
Martin Beck is tot volle wasdom gekomen, niet alleen beroepsmatig maar ook persoonlijk. Hij straalt een natuurlijk gezag uit zonder zich daarop te laten voorstaan. Hij heeft in Rhea een fantastische partner gevonden en het stel heeft een lichtvoetige, geheel gelijkwaardige relatie.

De behandelde thematiek: meedogenloos egoïsme, graaizucht, vrouwenhaat, politiek engagement, de macht van de staat waar de gewone burger machteloos tegenover staat.

Rebecka Lind is een ongehuwde moeder van 18 jaar die volledig gemangeld wordt door de autoriteiten. Precies zoals de slachtoffers van de toeslagenaffaire en de gaswinning in Groningen.
Haar advocaat is een sjofele, oude, slecht verzorgde, lelijke, dikke en ouderwetse man. Naast Beck is hij de enige die echt luistert naar het meisje maar gezien zijn uiterlijk en status neemt men hem niet serieus.

Stieg Larsson heeft duidelijk de kunst afgekeken van Sjöwall en Wahlöö, zonder dat ik weet of dit waar is. Dit drietal is verreweg het beste dat ooit detectives heeft geschreven. Hun dertien boeken steken met kop en schouders uit boven alle andere.