Je wilt niet dat het leven zo is.

De schrijver van dit boek, Tom Malmquist, is op de afdeling neonatologie, waar zijn pasgeboren dochter, Livia, ligt. Tom is net terug van een afdeling intensieve zorg, waar zijn vrouw ligt te sterven.
De verpleegkundige hoort Tom een liedje neuriën. Here comes the sun? Klopt, zegt Tom. Ja, de Beatles zijn geweldig, zegt zij. Ik hou eigenlijk meer van de versie van Nina Simone, zegt Tom.

Dit is zomaar een stukje uit het verschrikkelijke boek van Tom Malmquist. Op You Tube zocht ik de versie van Nina Simone op. Ik kende het niet. Toen ik het beluisterde, sneed het direct door m'n ziel en er kwamen tranen in m'n ogen. En ik was al murw gebeukt door het boek, op bladzijde 93 al.

In 2015 las ik een recensie van dit boek in een Zweedse krant en ik wist meteen dat ik het wilde lezen. Nu, zes jaar later, herlas ik het en het kwam nog veel harder binnen dan toe.

Tom en Karin zijn geliefden. Tussen hen heerst de liefde met de grote L.
Tegen het einde van de zwangerschap wordt acute leukemie ontdekt bij haar. Haar situatie verslechtert zo snel dat het kind meteen moet worden gehaald via een keizersnede. Karin overlijdt een paar dagen later.

Tom Malmquist was tot die tijd dichter. Onderhavig boek is zijn eerste uitgegeven proza.
Tom doet niks anders dan registreren en noteren wat er gebeurt en hoe hij zich voelt. Het is een storm van gebeurtenissen en herinneringen die aanhoudend door elkaar wervelen. Toch is goed te volgen waar de schrijver op elk moment is.
Tot overmaat van ramp overlijdt kort na de geboorte van zijn dochter en het overlijden van zijn vrouw, zijn vader. Dit veroorzaakt nieuwe windvlagen vol herinneringen aan pappa, zijn eigen kindertijd, het moeilijke huwelijk van zijn ouders.
De lezer is getuige van familiebijeenkomsten, kerstvieringen, vakanties, samenzijn met vrienden, gewoon, van het leven van alledag.
Livia is overal bij aanwezig. Tussen de bedrijven door zijn wij getuige van het proces waarin Tom zich de vaderrol eigen maakt, maar ook van zijn rol als kersverse weduwnaar. Hoezo rol?! Het is de onvermijdelijke werkelijkheid.
Het is een vermoeiend boek, tijdens het lezen waarvan ik regelmatig naar adem moest happen en het even moest wegleggen.
Vijf sterren omdat de schrijver naakt, eerlijk schrijft. Hij laat zichzelf ongegeneerd zien aan de lezer en houdt haar een spiegel voor. Daardoor is het boek in meerdere opzichten een confronterend boek.
Maar dat gebeurt alleen als je heel dichtbij durft te komen.