Oppervlakkig

Dat had ik niet moeten doen: dit boek meteen na Ten oosten van Eden van John Steinbeck lezen.
Maar ja, ik hoopte op net zo'n boek als De acht bergen. Ik hou van Italiaanse schrijvers, vooral als ze over Noord-Italië schrijven. Ik ben er nooit geweest maar het moet er wonderschoon zijn. Righetto beschrijft de natuur maar als hij regelmatig vertelt over zingende vogels, zelfs in de herfst, en als hij die vogels ook nog eens voedsel laat eten dat ze in het echte leven nooit zouden aanraken dan verliest het boek z'n geloofwaardigheid. Een kleinigheid maar het stoorde me.
Dit boek duikt niet echt in de materie. Dat vind ik vreemd want Matteo Righetto kent het gebied dat hij beschrijft goed. De provincie heet Vicenza en grenst aan Alto Adige, dat vroeger Süd Tirol heette. Rond 1900 behoorde Alto Adige tot het Habsburgse rijk. Er was dus een grens. Een streng bewaakte grens tussen beide gebieden. De grensovergang tussen beide voornoemde gebieden speelt een belangrijke rol in het boek.
Maar alles draait natuurlijk om de mensen die er leven. Ik kwam veel te weten over wat die mensen allemaal doen maar slechts bitter weinig over hun binnenkant. Daardoor kwam het boek niet echt binnen bij mij en verloor ik de belangstelling voor de hoofdpersonen.
Verder kwamen me al hun avonturen niet allemaal even waarschijnlijk voor, sterker nog, ik vond het hier en daar ongeloofwaardig.
Tja, en dan verdwijnt de behoefte om het boek helemaal uit te lezen