Ik heb het niet gevoeld

Een Spaans gezin. De kinderen zijn al groot. Eindelijk kunnen ze zich ontworstelen aan het beklemmende en liefdeloze milieu, het benepene en behoudzuchtige.
Ontsnappen aan de gevoelloze vader en de onderdanige moeder. De kille sfeer, het armetierige.
Een vader die zijn schoonzoon niet accepteert, die niet respecteert dat hij een Catalaan is en zijn eigen taal spreekt. Die weigert om hem Andreu te noemen maar volhardt in het Spaanse Andres. Geen wonder dat Isabel en Andreu verkassen naar het verre Barcelona en daar als wetenschappers naam maken. Enige erkenning voor hun prestaties is er niet bij.
De hoofdpersoon, Juan, ontsnapt naar Edinburgh. Zijn vader weigert om de eigen persoonlijkheid van zijn zoon te erkennen, doet neerbuigend, sarcastisch, is in geen enkel opzicht een vader voor hem, nooit is hij trots op zijn enige zoon. Je zou voor minder op de vlucht slaan.
Desalniettemin blijft Isabel trouw aan haar ouders die ze alleen kan uiten door zorgzaam te zijn. Juan weigert aanvankelijk zich iets gelegen te laten liggen aan de ouderdom en de zorgbehoefte van zijn ouders, waarmee hij dus nadrukkelijk niet loyaal is aan zijn zus. Zelfs hun lotsverbondenheid kan Juan niet vermurwen.
Uiteindelijk komt Juan toch naar huis als zijn vader is overleden. Hij kan er dan niet meer omheen.
Dan blijkt moeder alzheimer te hebben. Isabel vindt dat het nu Juans beurt is om het stokje over te nemen. Zij vertrekt met haar gezin tijdelijk naar de VS om hun wetenschappelijk onderzoek te gelde te maken.
Juan voelt zich voor het blok gezet en berust uiteindelijk in zijn lot: de zorg voor moeder.

Het is een bekend thema. Ik herken het door en door. Het boek zou me derhalve moeten aanspreken maar er gebeurde niets in mijn innerlijk. Ik voelde me niet aangesproken en ik weet waar m dat in zit.
Carrasco wordt nergens echt persoonlijk en verliest zich voortdurend in het ophalen van nauwelijks interessante details en herinneringen. Daardoor ontbreekt het aan een vloeiende voortgang, doet het verhaal gekunsteld aan.
Het verhaal ontroert nergens omdat Carrasco erg rationeel schrijft. Ik zou bijna denken dat een man dit verhaal niet doorleefd kan schrijven maar dat is natuurlijk gegeneraliseer.
Het verhaal moet deels autobiografisch zijn: Carrasco woonde in Edinburgh en is geboren in Extremadura. Ergens schrijft hij dat het schrijven van deze roman hem veel moeite heeft gekost. Zou hij tevreden zijn over het eindresultaat?
Ik zeker niet.