Bhutan, een boeddhistisch land?

Als argeloze westerling was ik geneigd om Bhutan te romantiseren en te idealiseren. Een land hoog in de bergen, zuivere lucht, vreedzame mensen, gericht op geluk.
Tijdens het lezen van dit boek kwam ik bedrogen uit: de hoofdpersoon, Tsomo, leeft in een vrouwonvriendelijk land dat vergeven is van bijgeloof en rituelen die niets te maken hebben met het Boeddhisme. Ik weet niet of de situatie nog dezelfde is als tijdens de periode waar dit boek over gaat, maar het geeft toch te denken.
Zoals de Hebban recensent al even aanstipte, is het moeilijk om het boek te plaatsen in de tijd. Ik vond één aanwijzing, namelijk een passage waarin wordt geschreven over iemand die Tibet was ontvlucht na de inval door de Chinezen in 1950. Dit zou betekenen dat het verhaal zich afspeelt in de vijftiger jaren. Zeventig jaar geleden. ik hoop dat er in Bhutan veel is veranderd zoals er ook veel is veranderd in de rest van de wereld.

Twee sterren, omdat ik niet hield van de verteltrant en omdat ik meer geïnteresseerd ben in het huidige Bhutan dan in het bijna middeleeuwse van 70 jaar geleden.
De manier van vertellen vond ik traag met teveel details. Het verhaal komt nergens tot leven.