Het is weer deze tijd van het jaar....

“Christmas is never over, unless you want it to be.... Christmas is a state of mind.”

Ik heb dit boek geleend van mijn lieve huisgenootje. We hadden een gesprek over kerstfilms en toen kwamen we uit bij dit boek. Volgens haar moest ik het boek echt lezen, want die is echt zoveel beter dan de film. Dus hier zijn we dan.

Zij heeft het boek gelezen voor dat de film vorig jaar uit kwam. Ik heb eerst de film gezien en nu dan het boek gelezen. Wat het erg interessant maakt om dit te bespreken, omdat we allebei heel anders begonnen zijn.

Volgens de omslag van het boek was dit boek precies wat we deze winter nodig hebben. Dit boek komt dan ook precies op het goede moment. Ik ben helemaal in de mood voor een cute fluffy read.

En dat was ook precies wat het was. Het boek leest lekker weg en is erg vermakelijk. Hier en daar is het boek wat over the top en voorspelbaar, maar dat verwacht je ook een beetje met dit soort boeken. Het boek is leuk voor mensen, die van kerst houden en net willen beginnen met het lezen van Young Adult. Van mij had het verhaal wel wat meer diepgang mogen hebben. Het is vrij simpel allemaal en je hebt al snel door waar het verhaal heen gaat.

Het boek bestaat uit 3 korte verhalen, geschreven door 3 verschillende schrijvers. Ik was vooral benieuwd naar John Green’s verhaal, omdat hij de enige schrijver is waar ik al boeken van had gelezen. De verhalen spelen zich allemaal af rond dezelfde tijd en plek. De verhalen zijn ook onderling met elkaar verbonden. In alle verhalen heb je te maken met romantiek en liefdesproblemen. Dat is eigenlijk de basis van de verhalen, liefde in de kerst, dus als je daar niet van houd, denk ik niet dat je dit boek leuk gaat vinden. Van mij had er wel wat meer diversiteit in gemogen. Het tweede verhaal was ook het enige verhaal, waar wat meer actie in zat.

Mijn favoriete verhaal was waarschijnlijk het eerste verhaal. Ook al hadden alle verhalen wel iets wat ik leuk vond of me aan irriteerde. Noah vond ik niks, Stuart is een schatje. Duke vond ik geweldig, vooral haar opmerkingen, en Carla, de heldin. Maar JP’s opmerkingen kon ik niet altijd waarderen. Addie vond ik het irritants van allemaal, maar haar verhaal zorgde er wel voor dat ik echt heel graag een teacup varkentje wou. Zo cute. Toch denk ik dat ik de cheerleaders het minst mocht van allemaal. Zij waren ook zo stereotype.

Nu over de film. Ik heb de film vorig jaar gezien, rond kerst, maar ik herinner me er nog best wel wat van. Er vielen me ook best wel veel verschillen op. Het boek is echt wel anders dan de film. Een paar elementen van het boek zijn in de film helemaal verandert of komen er in een andere manier in voor. De opvallendste veranderingen zijn de aluminium vrouw en popstar Stuart. Het boek is ook wat absurder en daardoor grappiger dan de film. Ik heb ook het gevoel dat de doelgroepen anders zijn, dat de film bedoelt is voor ouder publiek dan het boek. De film heeft ook wat meer diversiteit dan het boek. Maar ik heb van beiden kunnen genieten, alleen wel op een totaal andere manier.