Sympathie voor onuitstaanbare antiheld

De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman heeft zijn glans verloren. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en het is nog maar de vraag of hij tot hoogleraar benoemd gaat worden. Zijn vriendin Freya, de stem van het immens populaire tekenfilmfiguur Felicity, daarentegen leeft op de toppen van haar roem. Met hun relatie gaat het minder. Het lukt Freya maar niet om zwanger te worden. Freya denkt dat het aan Philip ligt, maar hij wil zijn zaad niet laten testen. Hij weet zeker dat het niet aan hem ligt. Philip heeft haar niet verteld dat hij naar schatting 411 nakomelingen heeft; voortgekomen uit wat begon als praktijkonderzoek voor zijn promotie, maar is verworden tot een uitlaatklep, een therapievorm. Met het arrest Rasmussen dreigt zijn anonieme donorschap, zijn 'levenswerk', geopenbaard te worden. Dit samen met zijn verleden en een opdringerige studente zorgt ervoor dat Wachtman tot de conclusie komt 'dat hij niet meer is wie hij dacht te zijn'.

De familie Wachtman, een compact verhaal waar veel in zit. Het verhaal dat groots wordt door zijn structuur. Een verhaal waarin het hoofdpersonage erg goed in elkaar zit (waarover later meer). Alberdingk Thijm laat actuele thema's als privacy en identiteit, nature en nuture tot zelfs 'metoo' met grensoverschrijdend gedrag in de theaterwereld terugkomen zonder dat het zwaar of te lichtvoetig wordt.

Het duurde even voordat ik de flow van het verhaal te pakken had, maar als je over die drempel bent, word je het verhaal ingezogen. Alberdingk Thijm gebruikt subtiele gebeurtenissen, zinnen en woorden ("Had ik het zien aankomen?") om de spanning te verhogen. Of juist door dingen weg te laten.
De verschillende verhaallijnen zijn allen ondersteunend aan de hoofdpersoon, Philip Wachtman. Onuitstaanbaar, neerbuigend, star, alleen met zichzelf bezig. Vasthoudend aan zijn principes ook als hij geen gelijk heeft, van sociale tact lijkt hij niet gehoord te hebben en zijn eerlijkheid is gewoonweg lomp. Gaandeweg het verhaal verandert dit niet. Wachtman is wie hij is. Als lezer krijg je er wel iets bij: sympathie. Langzaamaan groeit dit en gun je het Wachtman zelfs. Al klopt het van geen kant. En dat is het waarom je door blijft lezen tot het einde. En wat voor einde. Knap, verwarrend, prachtig. Verrassend en toch weer niet, maar zo passend bij het verhaal... bij Philip Wachtman...

Leestip!