Een pleidooi voor geweldloosheid.

Centraal in het boek staan de personages van de Israëlische Rami Elhanan en de Palestijnse Bassam Aramin , twee echt bestaande personen die een dochter hebben verloren door geweld. In plaats van wraak te willen nemen op de tegenpartij verenigen zij zich samen met andere ouders die een kind hebben verloren in the Parents Circle. Behalve hun verhaal worden vele verhalen verteld, soms in hoofdstukken van één zin, soms in langere hoofdstukken. Door deze opzet word je als lezer gedwongen om na te denken over de vele aspecten die een rol spelen in het conflict. Ik vond deze structuur heel intrigerend. De hoofdstukjes leken soms niks met elkaar te maken te hebben, maar ze waren toch stuk voor stuk interessant en hielden me alert en nieuwsgierig. Toen halverwege het boek bleek dat na hoofdstuk 500 hoofdstuk 1001 begon en daarna aftellend weer hoofdstuk 500, viel het kwartje dat de verhalen te maken hadden met de verhalen uit 1001 nacht. Tot hoofdstuk 500 zijn Bassam en Rami op weg naar het klooster waar ze een lezing zullen geven. Daarna gaan ze terug naar huis.

Ik vond het boek heel verrassend geschreven. Door de 1001 verhalen wordt de problematiek op allerlei manieren belicht en verdiept, waardoor je heel veel invalshoeken krijgt om na te denken over de situatie in Israël/Palestina.
De hoofdpersonen Rami en Bassam handelen vanuit een diepgewortelde overtuiging dat de problemen alleen opgelost kunnen worden door samen te werken in geweldloze actie en door wederzijds begrip. Zij veroordelen de cultuur van angst zaaien, onderdrukking en bezetting. Ondanks het grote verlies dat zij hebben geleden houden zij en hun gezinnen aan deze principes vast. Dat is echte grootsheid. De boodschap van dit boek is luid en duidelijk een pleidooi voor geweldloosheid.
Een uitspraak die meerdere keren terugkomt is: “ Als je dood door leven deelt, krijg je een cirkel”. Levenden die hetzelfde verdriet van de dood met zich meedragen kunnen elkaar de hand reiken en zo een cirkel van saamhorigheid vormen. De keten van stenen of granaten gooien, van wraak en wederwraak kan alleen zo doorbroken worden. Dit besef komt niet vanzelf aanwaaien. Rami realiseert zich dat aanvankelijk Arabieren gewoon dingen voor hem waren, ver weg, abstract en betekenisloos. “ Ik zag ze niet als iets echts, iets tastbaars. Ik zag ze gewoon niet. “
Als er een bus met Palestijnen aankomt bij zijn eerste bezoek aan the Parents Circle staat hij perplex: Arabieren? Die naar dezelfde bijeenkomst gaan als die Israëli’s? Als er een vrouw uitstapt die een foto van haar dochter tegen haar borst gedrukt houdt, voelt dat voor Rami als een aardbeving: die vrouw had haar kind verloren. Zijn verdriet en haar verdriet, hetzelfde verdriet.