Mercier onderschat de lezer.

Als Simon Leyland een heftige aanval krijgt waarbij hij niet meer uit zijn woorden kan komen, constateren de artsen dat er een tumor in zijn hoofd zit. Hij heeft nog maar kort te leven.
Weken later blijkt de diagnose een vergissing, er zijn twee medische dossiers verwisseld. Inmiddels heeft hij afscheid genomen van zijn zoon en dochter, van zijn vrienden, en heeft hij zijn uitgeverij verkocht. Als de fout is ontdekt en Leyland weer toekomst blijkt te hebben, gaat hij terug naar het verleden, letterlijk en figuurlijk. Hij wil erachter komen wie hij nu eigenlijk is en hoe hij zijn leven opnieuw kan inrichten.
Een heel interessant gegeven, ware het niet dat Mercier veel te veel vragen en overpeinzingen opwerpt en deze keer op keer herhaalt. Het gaf mij het idee dat Mercier zijn lezers zwaar onderschat. Leyland kijkt in flashbacks terug op zijn leven, vertelt vervolgens hetzelfde nog een keer aan diverse nevenpersonages en schrijft het ook nog eens keer in brieven aan zijn overleden vrouw Livia. Er blijft zo weinig voor de lezer over om zelf te ontdekken of in te vullen. Deze veelvuldige herhalingen maken het verhaal ontzettend saai. En dat terwijl er veel thema’s worden aangesneden die zo boeiend zouden kunnen zijn
De roman beschrijft veel gedachten, herinneringen, vaak ook herinneringen aan woorden of zinnen, en gaat over het opschrijven van ervaringen en gevoelens, en het herlezen daar weer van. Dit schept erg veel afstand.
Leyland, zijn kinderen en vrienden hebben het vaak over “de witte kaste”, waarmee ze de starheid, de autoriteit en het machtsmisbruik van artsen aan de kaak stellen. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de de juridische wereld. De gewone mensen worden niet serieus genomen door deze kasten. Hetzelfde gevoel krijg ik bij het lezen van dit boek: Mercier neemt zijn lezers niet serieus, maar betuttelt ze door alles drie keer uit te leggen.
Net als één van de personages uit het boek heeft Mercier overwogen om dit boek niet uit te geven, maar voor zichzelf te houden. Wat mij betreft had hij dat inderdaad beter kunnen doen.